VROUW HOLLE - TJITSKE JANSEN

Ik kijk liever naar de maan
dan naar de mens.
De mens,
ik word er zó moe van.
Dat roepende, smekende,
lachende, verlangende,
niet wetende,
willen wetende
ik hou van jou zeggende,
of denkende,
op schoenen
of op eelt lopende,
van de een naar de ander rennende,
met sieraden en muziek beklede mens.
Ik kijk liever naar de maan
die altijd hetzelfde is:
onverschillig.
trouw.

De maan heeft geen woorden nodig
om te zeggen:
ik ben er
en morgennacht ben ik er weer

Misschien zit er een wolk voor,
misschien zie je me niet omdat je binnen bent,
omdat je binnen naar dwaze liedjes ligt te luisteren
of omdat er tranen voor je ogen zitten,
tranen omdat je denkt dat je alleen bent,
maar je bent niet alleen,
want ik ben er,
en gisteren was ik er ook,
en morgen ben ik er weer.


uit: 'Het moest maar eens gaan sneeuwen', 2003.

MADNESS ON JOOLS HOLLAND 2009

Every day needs a bit of MADNESS!
Try listen to this and stay still...impossible
sonjamos

MARC EN FRANK HEBBEN EEN SITUATIE - CARL DEVOS

Als de trend die deze week de kop opstak zich doorzet, heeft Terzake een probleem. Politici lijken Terzake te beschouwen als een geschikt medium voor persoonlijke interne dienstmedelingen. Bespaar u een mail of een brief, stuur de boodschap naar de betrokkene via Terzake. Veel voorname eerbied voor het vlaggenschip van de televisieduiding spreekt daar niet uit.

Eerst was er De Croo. Zelfs in normaal Nederlands was hij deze keer niet te begrijpen. Maar zijn zinnetje bleef wel hangen. De anker was er zo van ontdaan dat hij het helaas ongeduid de ether in liet. "Maar enkelen zullen mij begrijpen", zei De Croo, en hij had gelijk. "Marc heeft ook een situatie die sommige onder ons kennen en die veel vergeeft." Marc groet niet enkel ’s morgens de dingen, maar nu ook "een situatie".

Verwilghen had het heilig blauwe triumviraat aangevallen en eerder was al aangekondigd dat die blasfemie niet ongestraft blijft. Wat De Croo precies bedoelde weten weinigen, maar de meeste door cynisme verharde analisten lezen er een in minzame bekommernis verpakt dreigement voor een verrader in: Marc, we kennen uw situatie, Achtung bitte! Of het ook klopt wat velen er in zien is een andere zaak, feit is dat wie de politiek van dichtbij bekijkt er veel menselijke relaties ziet verschroeien.

De interne SP.A-mails die deze week uitlekten illustreren treffend waarom in de Wetstraat cynisme zo welig tiert. Uit de mails spreekt koele hardheid, arrogantie, kilte, een gebrek aan mededogen of menselijke warmte.

De mails waren de aanleiding voor het tweede interne dienstbericht in Terzake in enkele dagen tijd. Deze keer voor een mol (m/v). Pascal Smet had voor hem/haar een vraag van politieke hygiëne – niet evident voor een SP.A'er tegenwoordig: "Kijk eens goed in de spiegel".

Smet had ook nog een flinke mededeling voor een wat ruimere groep in de SP.A, nl. die mensen die moeite hebben met de manier waarop Frank Vandenbroucke aan de kant is gezet. Met dat volk wordt ondertussen een paar congreszalen gevuld. Voor Terzake is dat dus goed nieuws: politici proberen in dat programma toch ook nog het brede publiek te bereiken.

De boodschap van Smet was simpel: Caroline zal blijven, de ministers zullen blijven. Wie daar moeite mee heeft moet daar mee leren leven. Nèh. Smet zat daarmee helemaal op de lijn van Gennez: nooit maar dan ook nooit van zijn leven ontslag nemen en vooral zeggen dat het ergste van heel dit verhaal niet de inhoud van die mail is, wel dat die in de krant is gekomen.

Als ze zich binnen de SP.A ooit de vraag stellen waarom de partij weinig warmte uitstraalt naar kiezers, dan heeft dat misschien een beetje te maken met het feit dat blijkbaar onproblematische menselijke verhoudingen tussen kameraden voor normale mensen zeer abnormaal zijn.

Wel een beetje doodjammer dat een ander zinnetje uit de befaamde mails bij het Terzake-bezoek van Pascal Smet onaangeroerd bleef. In die mails stond immers koudweg dat Gennez zich moet voorbereiden op dreigingen van Frank Vandenbroucke dat hij "de waarheid over Agusta" zou uitbrengen.

Pardon!? Welk waarheid? Kennen we die dan nog niet? Zou Vandenbroucke dat echt doen? Als hij daar aan denkt, dan is dat vreselijk. Als hij daar niet aan denkt, maar anderen denken dat hij daar aan denkt, dan is dat ook vreselijk. Tjongejonge. Frank – tegenwoordig de meest geciteerde SP.A-minister – heeft dus ook een situatie.

Verdienstelijk maar te weinig

Ondertussen, elders in België, werkt de federale regering welhaast in stilte haar agenda af. Dat gaat zo lekker dat de christendemocraten en de socialisten straks elk naar hun hoogmis kunnen; een heiligverklaring en een partijcongres.

Wat zouden de liberalen ondertussen doen? Rondbellen om voorzittertrio’s te vormen? De teneur van de reacties na de federale beleidsverklaring is nu bekend: niet geheel onaardig en op enkele punten verdienstelijk, wat Van Rompuy I doet, maar helaas veel te weinig in het licht van de grote uitdagingen.

Gelukkig voor de premier zijn de meeste problemen uitgeklaard voor het PS-partijcongres. Dat, en niet zozeer pater Damiaan, zette hem tot spoed aan. Zo moet de PS op haar congres niet stoer chargeren en provoceren, er is al een akkoord, dus kan ze dat zachtjes verdedigen. Interessant wordt wel hoe de PS aan de achterban een en ander – het asielakkoord, de vermindering van federale ambtenaren, besparingen in de sociale zekerheid, de bijdrage van kernenergieproducenten, enz. – zal uitleggen. Want met die uitleg trekt een ijverige journalist maandag naar MR en Open VLD.

Van Rompuy verdient de Nobelprijs

Ondertussen, elders in de wereld, kreeg Obama de Nobelprijs voor de vrede. Dat prijzencomité moet aan de voorzitter de verkeerde enveloppe hebben meegegeven. Elke Amerikaanse president heeft immers vroeg of laat zijn eigen oorlog, altijd in naam van "freedom" en "democracy".

Ze hadden dus beter nog enkele jaren gewacht, met hun prijs voor Obama. Wat als hij straks een of ander land binnenvalt of bombardeert? Hoe groot mag de "collateral damage" zijn vooraleer Obama zijn prijs moet afstaan? Die nobelprijzers moeten dringend bellen met Herman Van Rompuy. Die verdient de prijs voor de vrede en hij zou de prijzencommissie de deugd van de politieke timing kunnen bijbrengen: je moet kunnen uitstellen. (deredactie.be)

Carl Devos verdient de Nobelprijs voor de 'meest duidende column'

ALTIJD VOLDOENDE BANANEN - JEAN-PAUL MULDERS

Hier in het appartement is van alles aan de hand. De lift is kapot, de afvoer verstopt. In de gangen lopen witbestofte mannen en uit de ingewanden van het gebouw klinkt lawaai van metaal op metaal. Er moet materie worden beteugeld die zich weerspannig gedraagt. Ik ben een geestelijke mens, ik weet mij niet graag door materie belaagd. Het liefst zou ik in een wereld wonen waar de dingen niet stuk kunnen gaan. Ik kijk om me heen en maak mij zorgen, want dat is het wrede aan dit werk : the show must go on, al wurmen zich excrementen uit de septische put of drijft de planeet uit haar baan.

Hoe valt trouwens te verklaren dat zulk onheil graag in salvo's komt, alsof dingen er na onderlinge afspraak de brui aan geven ? Het is mij vaak opgevallen : je internet ligt plat en dan blijkt ook de accu van de auto kapot en tot overmaat van ramp glipt je sleutelbos door het rooster van de riolering. Omgekeerd zijn er periodes waarin je ongehinderd over het biljartlaken van je bestaan kan zeilen.

Het internet meldt - het internet heeft altijd wel iets te melden - dat er in dit land veertig procent meer maagverkleiningen zijn uitgevoerd het afgelopen jaar. Dat nieuws verheugt mij. Zolang er maagverkleiningen zijn, is er hoop. Het aantal maagverkleiningen moet zo ongeveer evenredig zijn met de economische toestand van een natie. Pas als dat cijfer drastisch terugloopt, is het tijd om ons zorgen te maken. Het zou kunnen dat er dan te weinig voedsel is. Dat heb ik in mijn levenstijd nog niet meegemaakt. Crisissen genoeg, daar niet van. Werkloosheid en af en toe een zelfverklaarde ramp. Maar altijd lagen er in de supermarkten voldoende bananen en ananassen. Dat maakt van België een prachtig land.

Intussen probeer ik nog steeds mijn aandacht bij elkaar te rapen. Ik staar naar mijn computerscherm. De wallpaper is een foto van het hotel dat de ouders van mijn vader runden in het plaatsje Averbode, honderd jaar geleden, toen niemand hier te lande nog het woord runnen in de mond nam. Averbode stond toen bekend om de 'heilzame' invloed van zijn bossen. Norbert Mulders - D'Hondt, staat in grote letters op de gevel. Pension logement hotel Prince Albert café restaurant. Ik heb die grootouders nooit gekend maar het lijken mij geen mensen van weinig woorden. In het deurgat van het pand staat wijdbeens mijn grootvader, een knevel onder zijn neus, de handen losjes op zijn rug. Had die niets nuttigers te doen ? Hij had zijn kuiten kunnen strekken om bijvoorbeeld Hitler onschadelijk te gaan maken. Dat moet op het moment van die foto, 1910, nog gemakkelijk uitvoerbaar zijn geweest en het had de wereld een hoop miserie bespaard. Zou er nu ook zo iemand bestaan, in wie het toekomstige kwaad imminent is verzameld ?

Er staan klapstoelen voor het etablissement, ik wou dat ik daar koffie kon gaan drinken om die onbekende grootouders incognito gade te slaan. De foto van hun hotel houdt mij bezig. Ik zie de schaduw van de dakkapellen. Weerspiegelingen in de ruiten van allang gerooide bomen. Het meest tot mijn verbeelding spreken de wolken boven het huis. Dat juist die bewaard zijn gebleven, terwijl andere wolken onopgemerkt voorbij zijn gedreven en roemloos weer verregend.

"De lucht is mooi he, papa ?" zei onlangs mijn dochter bewonderend, in de auto. "Rood en geel en blauw." Ze wees naar een indrukwekkende wolkenpartij in de verte. Dat ze in staat was daar esthetisch door te worden getroffen, verbaasde mij - meer misschien nog dan haar gebruik van het woord inderdaad, dat ouwelijk klinkt uit dat mondje van dertig maanden. Maar laat ik ophouden van mijn dochter iets bijzonders te maken. Van bijzonder is nog maar zelden veel goeds voortgekomen. Niet boven het maaiveld uitsteken, dat is de boodschap. Het geheim van een lang en deugdelijk leven.

Uit de kelder komt nu het lawaai van een haakse slijpschijf, of hoe heten die dingen ? De sloper in het slakkenhuis, waait de titel van een vergeten boek mij aan. Ik verlang naar de tijd dat het stof is gaan liggen.

Reacties : jp.mulders@skynet.be

KIM & LECTRR

www.kimkrampen.be

www.lectrr.be

POKER - TOM LANOYE

Het is tijd voor open spel, mijn
liefste. De kaarten op de tafel. Ik heb
er twee: mijzelf en wat ik schrijf. Ze
zijn van weinig waarde, om niet
te zeggen van geen tel. De

hand van jou is rijker: je lijf
is nog het minste, al is het lang
niet mis. Maar ook illusies heb
je nog, en hoop. Jij hebt alles
wat er is. Toch ben ik soms al

op je uitgekeken, ontkennen heeft
geen zin. Je zult dan ook wel weten:
gewenning is een ziekte, ze slaat
toe van bij het begin, en op het
einde is het beter om te breken.

Ik wil daar nu niet over praten.
Wat komen moet, dat komt. Alleen:
er zal nimmer sprake zijn van schuld.
En nog minder van vergeten. Dat er, in
dit land van kwezels en kastraten,

in deze tijd van tegenstand en
onbenul, twee levens waren die
elkander kruisten, met een vuurwerk
van vergeefse woorden, en de troost
van wat lichamelijk tumult.

J.S. BACH - OBOE CONCERTO IN D MINOR

KUNST OF PORNOGRAFIE - SALLY MANN

In het Fotomuseum in Den Haag in Nederland loopt momenteel een tentoonstelling met werk van Sally Mann (°1951). Een Amerikaanse fotografe die zweert bij oude camera’s en in haar foto’s lichamen in ontbinding vastlegt.

Alsof dat nog niet controversieel genoeg is, maakt ze ook naaktportretten van haar minderjarige kinderen.

Lieven Vandenhaute is op de tentoonstelling een kijkje gaan nemen in het gezelschap van fotografe Lieve Blancquaert, die zelf ook niet vies is van enige controverse, getuige haar portretten van mensen met brandwonden. (Klara.be)

Ik ben een fan van Lieven Vandenhaute, ik hou van de manier hoe hij kunst toegankelijk maakt voor iedereen. Ook voor Lieve Blancquaert doe ik mijn hoed af. Het is ontroerend hoe Lieve bekent dat ze jaloers is op het werk van Sally Mann, maar op een gezonde manier, en ook dat ze haar de titel van beste fotografe van de wereld (TIME) oprecht gunt.

Dit werk van deze fotografe heeft niets met pornografie te maken, het kunst in zijn puurste vorm.

[ Sally Manns werk is tot en met 10 januari 2010 te zien in Fotomuseum in Den Haag]

Klik op 'tentoonstelling' om het verslag in 'Ter Zake' te bekijken. Het is echt de moeite.

HET WOORD NOOIT - JEAN-PAUL MULDERS

Zo zou ik niet graag mijn einde halen : balancerend op de fiets, met onder mijn ene arm de filter voor een dampkap van Electrolux, en met mijn andere proberend de sluiting van mijn rits dicht te trekken, nadat ik ontdekt heb dat die openstaat. Ik hoef deze planeet niet heldhaftig te verlaten, maar zo onbeduidend is nu ook wel wat tam. Het doet mij denken aan die vent die ik gekend heb en die bij het Vreemdelingen-legioen gediend had maar uiteindelijk de nek brak toen hij, in wankel evenwicht op de rand van zijn bad, de foto van een prikkelpopje trachtte op te hangen.

Intussen ben ik op pad met de recentste versie van mijzelf, te weten de versie 673.0. Daar zijn een moeilijk precies te benoemen aantal vroegere versies aan voorafgegaan, waarvan er één krulhaar had tot op de schouders en een andere geloofde dat eerlijke mensen het verder brachten dan doortrapte. Het is raar hoe weinig wij bij onze vroegere versies stilstaan. Zij strompelen maar wat achter ons aan, gebrekkig en zelfs een beetje meelijwekkend, want er is veel dat wij toen nog niet wisten en waar wij inmiddels achter gekomen zijn, soms op onzachte wijze. Onze vroegere versies zitten gevangen op schimmige foto's en in schokkerige filmfragmenten, waarop wij blozende wangen hadden en kapsels waarmee je nu het huis niet meer zou durven te verlaten. Om van de dassen nog te zwijgen of van de leggings en de rokken, gesteld dat onze vroegere versies vrouwelijk waren. Er zijn ook dingen waar je zo'n vroegere versie om kan benijden, zoals werkkracht en tomeloze energie en zelfs een portie naïviteit, want hoe langer de weg die je afgelegd hebt, hoe beter je beseft dat naïviteit niet iets is om je voor te schamen maar een eigenschap die je onvermijdelijk kwijtraakt, vroeg of laat, en die je nooit meer terug kan kopen.

Het geheugen seponeert op eigendunkelijke wijze. Sommige details verdwijnen roemloos in de soep der jaren, terwijl andere meer weerstand bieden zonder dat je weet waarom. Zo kan ik mij een film die ik vorige herfst zag soms amper herinneren, maar weet ik nog perfect dat het handige kleine flippertje in de flipperkast die ik op mijn vijftiende bespeelde Little Demon werd genoemd. Sommige indrukken blijven je bij, zonder dat ze op het moment zelf belangrijk leken : losse uitspraken of de manier waarop de zon boven de perrons achter de wolken verdween op een onbeduidende woensdag. Hoe iemand zuchtte.

Gebeurtenissen die ooit van graniet waren, worden mettertijd dun en rafelig als watten. Ik kan niet goed tegen dat langzame vervagen en uitgegomd worden. Ik wil de verste hoeken van mijn bewustzijn kunnen bezoeken en wel meteen, trefzeker, het vakje opentrekken waarachter de gewenste gegevens zitten. Al een tijdje echter heb ik de indruk dat mijn harde schijf ongemerkt is volgelopen ; dat zij te lijden heeft van information overload. Zo zocht ik een kwartier lang naar een gezelschapsspel waarvan de naam mij bleef ontglippen. Ik was kinderlijk blij toen die mij alsnog te binnen schoot, sneller dan bij de jonge vrouw die bij me was en die er óók niet op kon komen : Trivial Pursuit. Maar dan is daar weer die leraar die lang geleden met een roestkleurige BMW 900-motorfiets reed en wiens bijnaam Choco was, wegens zijn donkere huidskleur in die nog overwegend autochtone tijden. Hij had een forse neus en kon meeslepend vertellen over wat toen 'kosmische muziek' werd genoemd. Ik zie hem voor mijn ogen, met zijn gitzwarte ogen en altijd wat vettige bles. Maar zijn echte naam wil mij met de beste wil van de wereld niet meer te binnen schieten. Choco, dat is alles wat ik heb. Ik kan dat niet in het telefoonboek opzoeken, om Choco te bellen - zomaar, onverwacht, omdat het per slot van rekening raar is dat zo'n leraar je een jaar lang van alles vertelt dat mee je wereldbeeld vormt, waarna je de rest van je leven niets meer van hem hoort.

Nooit. Ik vrees dat het typisch voor mij is dat ik niet goed bestand ben tegen de onherroepelijkheid die vervat ligt in dat woord.

Reacties : jp.mulders@skynet.be

KIM & LECTRR

www.kimkrampen.be

www.lectrr.be