SHELBY LYNNE - REVELATION ROAD

Shelby Lynne was destined to be a singer. Born a singer. She was raised in rural Alabama by musical parents who stressed individuality and the importance of standing apart from others. A terrible student, but avid reader, she loved the written lyric and a beautiful melody. Around the house she was surrounded by country music from the past, Hank Williams, Dottie West, Waylon Jennings, as well as old 45′s that belonged to her parents stacked high with most all Everly Brothers, Beatles, Elvis. It was the old pop music that really turned her soul on. The harmonies that came so naturally to her from such an early age stemmed from her mother, a naturally gifted singer, who guided the diamond in the rough talent on rides to school on freezing Alabama mornings with her younger sister Allison. They sang three part harmonies to pass the time, which brought the threesome so close in life, and in music. The Mills Brothers, Ink Spots, Kay Starr, Everly’s and anything that needed a harmony – this was the car in which to find it. (read more)

PAINTED BIRD IN A CAGE

Je kan toch niet blijven
ronddolen in mijn hoofd
je bent overal aanwezig
we praten nog met elkaar
zonder het zelf te weten

ik werk, ik lees, ik vraag me af
hoe het met je gaat
mooi, je gedicht
was je laatste teken van leven

nog een laatste vraag
hebben we echt gekust?

LYKKE LI - I FOLLOW RIVERS

Stockholm, Sweden’s Lykke Li is set to release her highly-anticipated sophomore album, Wounded Rhymes, on her label LL Recordings on March 1st, 2011. Produced by Bjorn Yttling of Peter, Bjorn & John and recorded in Stockholm, Wounded Rhymes is the follow up to Lykke Li’s critically-acclaimed debut, Youth Novels.Lykke Li Zachrisson was born in 1986, the middle child to a photographer mother and a musician father. Her mother giving birth to her standing up and without anaesthesia was a manifestation of the revolutionary hospital’s credo – “Being born on a woman’s terms” and possibly the first confrontation with womankind to found Lykke Li’s struggle with the concept of belonging. The Zachrissons were the family that wouldn’t sit still, moving from Sweden to New Zealand, to Portugal where they settled in a mountain village to escape radiation in the aftermath of the Chernobyl disaster. A compliant rebel child whose first steps were taken barefoot on sharp pebbles to the sound of peacocks and thunder, spending her winters in India, Nepal and Morocco, her school years in 11 different establishments, Lykke soon turned to scribbling poetry and dancing, not out of interest but out of necessity. When the family moved back to Sweden several years later, the now nine year old was already a wanderer by nature, restless and ancient at heart. (read more)

DE SLAAPWANDELAAR - HAGAR PEETERS

's Nachts werd hij wakker
midden op een ophaalbrug
die bezig was omhoog te gaan.
Dan rolde hij vanzelf zijn bed weer in.

Of hij bevond zich op zijn kop
in een karretje op de achtbaan
waaruit hij zich liet vallen
om tussen de veren te balanden.

Eén keer viel hij
in een roeibootje in slaap
dat losraakte van de wal.
Het bleek zijn eigen bed
dat terugdreef naar zijn kamer.

Eenmaal in het graf
wentelde hij zich tevreden om:
's morgens zou alles toch weer
bij het oude zijn.


uit: Genoeg gedicht over de liefde vandaag, 1999

GABRIEL FAURÉ - PAUL CÉZANNE

Gabriel Fauré werd op 12 maart 1845 in Pamiers geboren als zesde en jongste kind uit een niet zo bijster muzikaal gezin. Op negenjarige leeftijd echter werd hij naar de beroemde kerkmuziekschool van Niedermeyer gestuurd, en daar kreeg hij ook les van Saint-Saëns. Hij bleef in dit internaat tot zijn twintigste, en de muzikale atmosfeer van dit instituut heeft een duidelijke stempel gedrukt op de aard en de stijl van zijn werken.
Hij wordt er leraar, en daarnaast kerkorganist aan de Madeleine-kerk. Dezelfde functie bekleedt hij ook een tijdje te Rennes en aan de Notre-Dame de Clignancourt. In 1883 huwt hij, en in 1896 wordt hij benoemd tot leraar compositie aan het Parijse Conservatorium, met leerlingen als Ravel, Schmitt en Koechlin. In 1905 wordt hij er directeur, wat hij blijft tot 1920. Dan moet hij die functie neerleggen wegens een onherroepelijk voortschrijdende doofheid. Toch kan hij nog meesterwerken blijven componeren, en hij blijft muziekmedewerker van "Le Figaro". Hij sterft in Parijs op 4 november 1924.

Fauré was de enige componist met naam in Frankrijk die nooit een officiële conservatoriumopleiding kreeg, en niet meedong naar de "Prix de Rome". (Componisten.net)

Paul Cézanne is een schilder, die een enorme invloed heeft gehad op de twintigste eeuwse schilderkunst. Picasso werkte diens stijl verder uit tot het kubisme, Matisse bewonderde vooral zijn kleurgebruik. Cézanne wordt vaak gezien als de vader van de Moderne Kunst. In zijn eigen tijd was hij echter een buitenstaander en werd vaak onbegrepen.

Cézanne werd geboren op 19 januarie 1839 in Aix-en-Provence in Zuid-Frankrijk. Hij was de zoon van een rijke bankier. Al jong was hij geïnteresseerd in kunst en in 1861 vertrok hij naar Parijs na veel discussies met zijn vader over zijn liefde voor de schilderkunst. Cézanne voegde zich daar bij zijn vriend, de schrijver Zola. Al snel werd hij aangetrokken door de meer radicale schilders Delacroix en Courbet en ook door Manet. Na zes maanden gin Cézanne teleurgesteld terug naar huis. Na een jaar echter besloot hij opnieuw de schilderkunst in Parijs een kans te geven. (lees meer)

XXML - 20 YEARS MARC LAGRANGE

Al 20 jaar legt kunstfotograaf Marc Lagrange de schoonheid van de vrouw vast. Dit wordt nu gevierd met een overzichtstentoonstelling en een reuzeboek “ XXML”. Het is een indrukwekkende verzameling geworden van de beste naaktfoto’s die Lagrange in 20 jaar gemaakt heeft.

In 2006 kreeg Marc Lagrange veel erkenning voor zijn expo ”Chateau Lagrange” in het Antwerpse Fotomuseum. Sindsdien is hij alleen maar bekender geworden met zijn sensuele portretten van naakte vrouwen. Vrouwelijk schoon is net zoals bij de Duitse topfotograaf Helmut Newton intussen zijn handelsmerk geworden. Kunstgalerijen hebben sindsdien zijn werk ontdekt en zijn foto’s zijn zeer gegeerd bij collectioneurs en liefhebbers, die er meer dan twintigduizend euro voor willen betalen. Zijn duurst verkochte foto is “ The last supper” die voor meer dan 40.000 euro van de hand ging.

Lagrange heeft een jaar de tijd genomen om uit zijn database van 5000 foto’s een selectie te maken. Uiteindelijk hebben 260 foto’s de tentoonstelling gehaald. De portretten hebben indrukwekkende afmetingen en komen volledig tot hun recht in ‘Maison Lagrange’, een prachtig, monumentaal Antwerps herenhuis dat voor de gelegenheid naar de fotograaf genoemd werd.

De expo toont glamoureuze, erotische vrouwenportretten in luxueuze interieurs. Lagranges naakte schoonheden zijn nooit obsceen of vulgair. Ze nodigen de toeschouwer uit om mee te gaan in een wereld waar de fantasie geen grenzen kent.

Cobra.be ging kijken naar de tentoonstelling in opbouw en sprak met Marc Lagrange. Gisteren was er de opening voor de pers. Vanaf zaterdag 19 november gaan de deuren open voor het grote publiek. (Klik hier voor interview en overzicht - Cobra.be)

[“XXML- 20 years Marc Lagrange” . Maison Lagrange, Quellinstraat 38 , Antwerpen. Open van woensdag t/m zondag van 11 tot 18u. Van 19.11.2011 tot 19.12.2011]

Samen met de expo verschijnt het boek “XXML”, zowel de hardcover als de XXL-versie van 50 x 70 cm bij uitgeverij Lido.

Allen daarheen!

NIEMAND VRAGEN

hoeveel geluk moet je hebben om het te beseffen,
om niet te vervallen in zelfbeklag?

hoeveel rampen in de wereld zijn er nodig
om het baden in weelde te bevestigen?

kan melancholie je geest vergiftigen
dat het leven van alledag onmogelijk wordt?

kan de vrees voor het einde je verlammen
en doen wensen dat je nooit geboren was?

is iemand vertrouwen nog van deze tijd
of moet je vluchten in schijnheiligheid?

kan een gebeurtenis uit het verleden
voor altijd je geluk in de weg staan?

is emotionele intelligentie waardevol
of is arrogantie een voorwaarde om te overleven?

helpt het om te zoeken naar aandacht
of is geduld de sleutel voor gemoedsrust?

niemand hoeft het mij te zeggen,
ik zoek het zelf wel uit.

OCTOPUS - PHILIPPE DECOUFLÉ

ODE AAN HET EROTISCH LICHAAM

Vrouwen op torenhoge stiletto's en halfnaakte mannen. Choreograaf Philippe Decouflé brengt 'Octopus' in deSingel.

Decouflé brengt in ‘Octopus’ een ode aan de schoonheid, vooral aan die van het benenspel. Hij is gefascineerd door lichamen en hun erotische uitstraling. 'Octopus' refereert aan het zwoele cabaret uit 'Coeurs Croisés' en aan de poëtische grandeur van 'Shazam!', twee van zijn Decouflés vorige voorstellingen. Vrouwen op torenhoge stiletto's defileren voorbij, mannen met ontblote torso's spelen een haantjesgevecht met het licht en met elkaar.

Philippe Decouflé werd opgeleid tot circusartiest en mimespeler. Het was pas later, tijdens zijn bezoek aan Parijse nachtclubs, dat hij verliefd werd op dans. Hij schreef zich in voor een opleiding hedendaagse dans en richtte zijn eigen gezelschap op: Decouflé Company of Arts. Decouflé combineert dans graag met videobeelden. Een invloed van leraar Alwin Nikolais die dans en video als eerste samenbracht op het podium.

Het werk van Decouflé is te herkennen aan de aaneenschakeling van ludieke stukjes waarin de wereld van circus, beeld en dans op een unieke manier versmelten. In Frankrijk spreekt men zelfs van 'decoufleries'.

Decouflé laat zich niet begrenzen door de muren van de theaterzaal. Hij won een Brit award voor zijn choreografie voor de videoclip van 'She Drives Me Crazy' van de Fine Young Cannibals en werd in Venetië bekroond voor zijn reclamespot voor Polaroid. Hij maakte ook verschillende kortfilms. Het grote publiek leerde hem dan weer kennen door zijn choreografie voor de opening- en slotceremonie van de winterspelen in Albertville in 1992. Decouflé is ook de man achter de show 'Iris' van het Cirque du Soleil en achter enkele choreografieën van het cabaret Crazy Horse de Paris. (Cobra.be)

['Octopus' - Philippe Decouflé. De voorstellingen van 17,18 en 19 november zijn zo goed als uitverkocht. Een extra voorstelling is voorzien op 20 november, om 16u. deSingel, Antwerpen]

VOOR IK GA SLAPEN - S.J. WATSON - THRILLER

Wakker worden in een vreemd bed, naast een vreemde man in een vreemd huis. In de spiegel staart je een onbekend en oud gezicht aan en het voelt alsof je in een nachtmerrie bent beland. In de spannende thriller Voor ik ga slapen van S.J. Watson is het helaas de harde realiteit voor Christine Lucas, een vrouw die leidt aan amnesie. Iedere ochtend wordt ze wakker, kan zich niets meer herinneren van de afgelopen vijfentwintig jaar terwijl ze wordt bijgepraat door een vreemde man die zichzelf Ben noemt en haar man zegt te zijn. Maar door het bijhouden van een dagboek is het de vraag of Ben wel te vertrouwen is.

Watson debuteert met Voor ik ga slapen, dat enigszins gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Ondanks dat er al vaker thrillers zijn geschreven waarin geheugenverlies een grote rol speelt, bevat dit boek een goed en origineel plot. Dat komt vooral doordat Watson vanuit Christine vertelt en je hierdoor getuige bent van de strubbelingen die de amnesie bij haar veroorzaakt. De schrijver weet op subtiele wijze te verwoorden hoe het voor iemand moet zijn die compleet afhankelijk is van anderen en de angst waarmee dit gepaard gaat.

‘Ik ben volwassen, maar beschadigd. Deze man zou me gemakkelijk ergens mee naartoe kunnen nemen, hoewel ik niet zo weten wat hij met me zou willen doen. Ik ben zo kwetsbaar als een kind.’

Unheimisch gefühl

Zowel op de flaptekst als vrij aan het begin van het boek wordt aangegeven dat er meer aan de hand is dan alleen amnesie bij Christine. Hierdoor dient zich al snel de behoefte aan om erachter te komen wat er gebeurd is en wie nu de waarheid spreekt. Doordat Voor ik ga slapen voor het grootste gedeelte bestaat uit dagboekpagina’s van Christine, kom je er samen met haar achter wat haar geheugenverlies heeft veroorzaakt en hoe haar leven er de afgelopen jaren heeft uitgezien.

In eerste instantie lijkt het boek een psychologisch verhaal dat gepaard gaat met de angst voor het onwetende. Maar wanneer bepaalde tegenstrijdigheden aan het licht komen en personages dingen lijken achter te houden, wordt er al snel bij zowel Christine als de lezer een ‘unheimisch gefühl’ opgeroepen. Watson weet de spanning op uitmuntende wijze op te bouwen en geeft stukje bij beetje meer dingen prijs. In het boek wordt gesuggereerd dat Christine naast amnesie aan paranoia lijdt, maar ook als lezer ga je zelf aan alles twijfelen. Doorlezen wordt een must om achter de waarheid te komen.

Beeldend en ijzersterk

De schrijfstijl is beeldend en de schrijver is op een doordachte wijze omgegaan met bepaalde details, zoals de manier waarop Christine elke dag aan haar dagboek wordt herinnerd. Doordat er in het boek een minimum aan personages voorbij komt, wordt nog eens extra sterk aangegeven hoe klein het wereldje is voor iemand die zich niets meer kan herinneren.

Voor ik ga slapen is een ijzersterk debuut dat je van begin tot eind in haar greep houdt. De onwetendheid van de hoofdpersoon wordt geprojecteerd op de lezer en Watson laat je tot het einde in het ongewisse. Een psychologisch verhaal met een interessante invalshoek waardoor een onvergetelijke thriller over geheugenverlies is gecreëerd. (Stéphanie Nooteboom - Cultuurbewust.nl)

ILLUSIE

je kwam op elf september rond de middag
na al die jaren, eindelijk ...
vroeger geluk vervaagde
niets had nog zin zonder jou

onze geschiedenis in woorden
hevig verlangen, niemand kwetsen
falende rede en intuïtie
twee heerlijke uren

vier woorden zonder inhoud
ik zie je graag, wel honderd keer
ontkenning gevolgd door zelfbeklag
eigen vel gered door verraad

je stem mis ik het meest
elke dag proberen de leegte op te vullen
ik draai mijn hoofd naar de toekomst
blij met wat me is overkomen