NIEUWS     VERKEER      CULTUUR      WEER     SPORT     CONTACT         

dinsdag 23 februari 2010

OVER EEN BOEK DAT ME VRESELIJK GEPAKT HEEFT ... - HEIDI LENAERTS



Zuster

Sint-Joost. Dat ik er graag woon. Dat had ik gezegd. Op de radio nog wel. En zowel mensen die hier ook wonen als “anderen” reageren verbaasd.

Sint-Martens-Latem. Als je daar woont en je zegt dat je er graag woont, kijkt niemand raar op. Maar in de armste en dichtstbevolkte gemeente van ons land? En dan nog net op dat spotje tussen de Botanique en Brussel Noord?
Arm dus goedkoop, ik had al in het centrum gezeten, was dan uitgeweken naar Anderlecht, maar wou op den duur echt wel iets kopen, en echt wel “overal dichtbij”.
Kleurrijk. Dat zeg ik vaak over waar ik woon. En “gezellig druk”. En als ik dat zeg, moet ik altijd glimlachen…

Muriël

Glimlachen deed ik amper tijdens het lezen van “Vrede zij met u, zuster” van Chris De Stoop. Hij vertelt het verhaal van Muriël. ZIJN verhaal ook, want anderhalf jaar, zo zegt ie het zelf, “leefde hij met haar”. Muriël werd geboren in Charleroi. Een gewoon meisje, wat verlegen, nieuwsgierig. En dan die moeilijke puberteit. Drugs, alcohol…

En dan… Die tweede “metamorfose” in haar leven: ze bekeert zich tot de Islam.
Niet omdat ze gedwongen wordt, nee, ze doet het omdat ze antwoorden vindt in de Islam, troost ook, en vrouwelijkheid. Jawel, ze zegt dat ze zich nog nooit zo vrouwelijk gevoeld heeft.

Ze bakt koekjes, cake, staat veel in de keuken. Je kan dat ook doen zonder je te bekeren tot de Islam, maar kijk, soms, voor mensen als Muriël, moet je een réden hebben om iets te doen, om te “veranderen”…

Kinderen

Klinkt misschien wat “simpel”, dat verhaal van Muriël. En sommigen vragen zich stilletjes, of luidop af of dat wel kan, “begrip” voelen voor “zo iemand”.

Zo ook “Pauw & Witteman” toen Chris er te gast was:
“OK. Ze kon geen kinderen krijgen, maar is dat nu een reden om je te bekeren tot de Islam én jezelf, en anderen, op te gaan blazen!?”
Nee. Maar je kan wel zeggen dat als ze kinderen had gehad, ze misschien niet in een aftandse witte Mercedes naar Irak was gereden om zich daar, vreselijk amateuristisch, op te gaan blazen.

Ik vertelde Chris, tijdens ons gesprek, op de radio, dat ik in Sint-Joost woon. Achter het speelpleintje waar de figuren uit zijn boek, uit de “vriendenkring”, later het “netwerk”, rond Muriël, afspraken om er te praten, en hardop te dromen over Irak.

Bang

Sint-Joost, waar Muriël Arabisch leerde. En waar een andere jonge vrouw gedood werd tijdens een uitdrijving.
Sint-Joost, waar “mijne hof” het park van de Botanique is. De hof van iedereen die hier woont. En de meeste figuren uit het boek van Chris.
En Chris zei dat ie me absoluut niet bang had willen maken met zijn boek.

Maar ik was niet bang. Ik voelde vooral verdriet. Verdriet voor Muriël, een meisje voor wie het helemaal anders had kunnen lopen. Verdriet voor iedereen die bang is of wordt van Brussel. En verdriet voor diegenen die Sint-Joost kunnen helpen.

Maar ach, wie houdt zich nu bezig met de armste gemeente van het land. Er zijn andere prioriteiten.
Er zijn altijd andere prioriteiten.
Gelukkig dook Chris in het leven van Murïel, die was iedereen ook al vergeten.

Maar voor hem was zij even een prioriteit.


maandag 22 februari 2010

POËZIE IS EEN DAAD - REMCO CAMPERT



Poëzie is een daad
van bevestiging. Ik bevestig
dat ik leef, dat ik niet alleen leef.

Poëzie is een toekomst, denken
aan de volgende week, aan een ander land,
aan jou als je oud bent.

Poëzie is mijn adem, beweegt
mijn voeten, aarzelend soms,
over de aarde die daarom vraagt.

Voltaire had pokken, maar
genas zichzelf door o.a. te drinken
120 liter limonade: dat is poëzie.

Of neem de branding. Stukgeslagen
op de rotsen is zij niet werkelijk verslagen,
maar herneemt zich en is daarin poëzie.

Elk woord dat wordt geschreven
is een aanslag op de ouderdom.
Tenslotte wint de dood, jazeker,

maar de dood is slechts de stilte in de zaal
nadat het laatste woord geklonken heeft.
De dood is een ontroering.



uit: 'Het huis waarin ik woonde' (1955)

vrijdag 19 februari 2010

INGLOURIOUS BASTARDS - DRAMA****

Quentin Tarantino heeft in ‘Inglourious Basterds' de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog met een vette knipoog herschreven. Zijn versie is een amusante (en geslaagde) mengeling geworden van de ingrediënten van de klassieke oorlogsfilm, een vleugje spaghettiwestern, een portie absurdistische kolder en een dosis geschiedvervalsing. Hij laat ons het einde van het Derde Rijk beleven zoals dat in zijn rijke fantasie had kunnen zijn.

Het verhaal beslaat vijf hoofdstukken. In het eerste deel wordt Hans Landa (de Jodenjager) geïntroduceerd (een bijzonder overtuigende rol van Christoph Waltz). Hij vindt op een afgelegen boerderij in Frankrijk een ondergedoken Joodse familie, waarvan dochter Shoshanna Dreyfuss (Mélanie Laurent) weet te ontsnappen. Zij zal later nog een belangrijke rol gaan spelen. Daarna worden de
Inglourious Basterdsgeïntroduceerd: een beruchte verzameling Joods-Amerikaanse gangsters, psychopaten, moordenaars en halve mislukkelingen. Allen hebben hun eigen vaardigheden: de een is ‘handig' met messen, de ander slaat graag met honkbalknuppel. Deze speciale Amerikaanse legereenheid wordt aangevoerd door luitenant Aldo Raine (prima rol van Brad Pitt). Zijn belangrijkste credo: ‘I'm in the business of killing natzees'. Achter de frontlinie moeten zij zoveel mogelijk Nazi's doden, waarbij zij hun reputatie vestigen door hen na afloop te scalperen.

Later komen wij de gevluchte Joodse Shoshanna weer tegen. Zij runt inmiddels een bioscoop in Parijs. Een nog jonge maar befaamde Duitse oorlogsheld (Daniel Brühl is hier op dreef) wordt verliefd op haar en ter ere van zijn heldendaden is een Duitse propagandafilm met hem in de hoofdrol gemaakt die - door zijn bemiddeling - de première in haar bioscoop in Parijs zal krijgen. Het is een uitgelezen kans voor Shoshanna om in een complot met haar échte geliefde wraak te nemen op alles en iedereen in de Nazitop. Maar de
Inglourious Basterds duiken weer in het verhaal op, Zij hebben met hulp van de Duitse undercoveragente Bridget von Hammersmark (Diane Kruger) ook een complot in gedachten. Deze twee complotten zitten elkaar behoorlijk in de weg en de amusante ontwikkelingen volgen elkaar snel op. De clou blijft hier geheim, maar verklapt mag worden dat Tarantino zijn fantasie de vrije loop heeft gelaten met een fraai resultaat als gevolg.

Een bekende uitspraak van Tarantino is: ‘Ik vind dat je rustig mag stelen als de film er beter van wordt. Als je betrapt wordt, kun je altijd nog zeggen dat het om een hommage gaat'. De titel werd met enkele opzettelijke humoristische taalfouten ‘geleend' van de film ‘Inglorious Bastards' uit 1978 van Enzo Castellari. Ook is de film schatplichtig aan de befaamde klassieker ‘The Dirty Dozen' (destijds in zijn genre een puike film).

Het camerawerk is fraai, het spel van alle acteurs uitstekend. De vertolking door Christoph Waltz van de beminnelijke én spijkerharde SS-officier Hans Landa springt er uit, hij ontving hiervoor in Cannes een Gouden Palm. Als film en als hommage is ‘Inglourious Basterds' dan ook geslaagd. Tarantino heeft weer een fraai en hem zo kenmerkend stuk cinema toegevoegd, zijn reputatie als regisseur van verrassende films is hiermee weer eens bevestigd. Zwarte humor, veel vette knipogen, het is allemaal regelmatig heerlijk over the top.

Voor een film over de Tweede Wereldoorlog blijven de acties relatief beperkt. Hoewel de scalpen regelmatig worden gesneld en de honkbalknuppel soms als afschrikwekkend wapen wordt ingezet blijft het allemaal binnen de perken, ook al is het af en toe even schrikken. De kolderieke opzet staat echter voorop. De soundtrack is van maestro Ennio Morricone en levert een sterke ondersteunende bijdrage, ook hier veel vette en smakelijke knipogen naar de muziek van diens spaghettiwesterns! ‘Inglourious Basterds' is lachen en genieten voor liefhebbers! (Rob Veerman)


If you love Quentin, get ready for a hell of a ride!


woensdag 17 februari 2010

dinsdag 16 februari 2010

PROGRAMMA - TOM LANOYE



Weet ik veel hoe poëzie eruit
moet zien. Niet dat statische,
dat uniforme. Daar hou ik niet
zo van. Dezelfde toon herhaald
tot in den treure, en dat dan
‘vormvastheid’ noemen, of ‘een
eigen stem’, dat soort gelul.
Nee, daar hou ik niet zo van.

Geef mij dan maar het favoriete
snoepgoed uit mijn jeugd. De
toverbal. Je zuigt en zuigt
maar, telkens komen er andere
kleuren te voorschijn en voor
je ‘t weet, heb je helemaal
niets meer. Dát is het, vind
ik. Zoiets. Ongeveer.


Uit: 'Hanestaart', 1990.


vrijdag 12 februari 2010

IN MIJN HOOFD - RAYMOND VAN HET GROENEWOUD



In m’n hoofd is alles heel eenvoudig
In m’n hoofd valt alles op z’n plaats
Geen verderf, geen loeiende reclame
Welkom, welkom, in m’n hoofd
Er is tijd voor eender welke richting
Er is plaats voor eender welke stroof
Er is rust om alles t’ overschouwen
‘t Is prettig toeven in m’n hoofd
Overdag is er de verwarring
Overdag loopt ‘t spoor vlug dood
Overdag wringt men zich in bochten

Er is water voor wie echt wil drinken
Er is werk, dat werd ons toch beloofd
Er zijn slogans voor wie ze wil geloven
Maar de kern zit in m’n hoofd

In m’n hoofd zijn geen misverstanden
In m’n hoofd blijft alles ongedeerd
In balans, onuitgesproken

Naar ‘t schijnt verdwijnen je gedachten
Tot ‘t licht volledig is gedoofd
Maar zolang ik daar iets kan ontwaren
Blijf ik dwalen in m’n hoofd
Ja, zolang ik daar iets kan ontwaren
Blijf ik dwalen in m’n hoofd


Misschien wel zijn mooiste song.


donderdag 11 februari 2010

OKAPIVANGSTATION - JEAN-PAUL MULDERS


Te vaak nog vertoef ik bij de doden, die goed voor mij waren maar die intussen ver weg zijn, zo ver dat zij met geen tram of bobslee meer terug zijn te halen. Via een familielid bereikt mij een anekdote van mijn vader in het Brussel van de jaren dertig. "Hij had toen een Minerva", aldus deze neef van 89. "Hij was de eerste Mulders die een auto bezat en dan nog zo'n mooie. Met die Minerva reed hij de Rue Dupont op, de steile straat die tussen het noordstation en de kerk van Sainte-Marie loopt. Dat deed hij in derde versnelling, om indruk op mij te maken met de kracht van z'n wagen."

Patsergedrag van mijn papa, zeventig jaar geleden en nu toevallig tot mij gekomen - waarom dit, terwijl zoveel belangrijker dingen worden vergeten en reddeloos verdrinken in de zee van gebeurtenissen en feitjes ? Ik ga binnenkort naar de Rue Dupont en ik zal proberen ze in derde versnelling op te rijden, hoewel dat waarschijnlijk gemakkelijker lukt met een moderne diesel en ik het met een Minerva zou moeten proberen, of met de fiets.

"Droomt u van meer sexappeal ?" blèrt de autoradio in het bewasemde heden. "Probeer de Nearly New Car-methode en uw droom komt uit in slechts zes dagen." Ik zet de radio af, stap uit en leg te voet de omtrek van het kerkhof Campo Santo af, in de donkerte, in de motregen. Bij het schijnsel van de straatlantaarns ontwaar ik door ijzeren hekken de omtrek van rouwende standbeelden en zerken, en voel mij gelukkig en rustig.

Thuisgekomen blader ik in het fascinerende boekwerk dat ik na lang zoeken op de kop heb kunnen tikken bij een particulier in Sint-Amandsberg : de Reisgids voor Belgisch-Congo en Ruanda-Urundi uit 1958. Het vuistdikke maar handzame boekwerk, meer dan zevenhonderd bladzijden en verlucht met talrijke foto's, geeft mij een idee hoe het daar toentertijd moet zijn geweest. Uiterst gedetailleerd wordt dat gigantische land ontsloten voor de potentiële bezoeker, tot en met de bankfilialen en de benzinestations. Ik lees over de watervallen van de Lufira in de stralen van de ondergaande zon ( foto genomen in de tuin van het hotel), over Air Brousse dat toestellen verhuurt aan toeristen, en over het okapivangstation van de Epulu.

Congo. Er is veel om te doen de laatste tijd, nu de vijftigste verjaardag van de onafhankelijkheid eraan komt. Jef Geeraerts gaat terug naar Bumba en Rudi Vranckx maakt een documentaire in maar liefst zeven delen. Hoe graag zou ik er met mijn vader over kunnen praten. Hij heeft daar tussen 1947 en 1960 gewoond en het hele land afgereisd als reporter-fotograaf van Inforcongo, dat de Reisgids die ik in handen houd heeft uitgegeven. Met zijn collega's Lamote, Goldstein en Lebiet maakte hij er superieure zwart-witfoto's die je nu in publicaties allerhande ziet verschijnen.

In de Reisgids worden de inlanders ongeveer op dezelfde manier beschreven als de inlandse genetkatten en kafferbuffels : " De neger is flink gebouwd ; hij heeft een brede en goed gevormde romp, eerder smalle heupen, flink ontwikkelde ledematen, hoewel soms spillebenen voorkomen (...) Zijn lippen zijn dik, zijn neus breed en plat, zijn haar zwart en gekroesd ; zelden heeft hij een baard ; hij behoort over het algemeen tot het langschedelig type. De puberteit treedt bij de neger tamelijk vroeg in."

Van het denigrerende van woorden als deze waren de kolonialen zich blijkbaar amper bewust, in hun zelfopgelegde taak van 'heersen om te dienen'. Voor velen was Congo het aards paradijs, getuige daarvan de ondertitel van het boek van Jan Raymaekers : De schoonste tijd van mijn leven. "De autoriteit van de Belgen was in die tijd absoluut", vertelt de historicus mij. "Het blazoen van de blanke moest blinken. Er was zelfs een gescheiden filmcircuit, want blanke hoeren of gangsters, dat mochten zwarten niet zien. Zelfs Zwarte Piet was in Congo blank, omdat het ondenkbaar was dat een zwarte een blank kind zou mogen straffen. Het ging zelfs zo ver dat zwarten die in de jaren 1950 naar België kwamen, niet meer mochten terugkeren naar Congo. Stel je voor dat ze daar gingen vertellen dat er ook blanke vuilnismannen en straatvegers bestonden."

Op de rieten mand in mijn woonkamer ligt nog een oude filmcamera, die je moet opwinden voor je hem kan gebruiken, en pellicule die in geen halve eeuw is bekeken. 'RUANDA-URUNDI', heeft mijn vader op de filmrol geschreven. In de kelder en op eenzame plekken sluimeren nog honderden van zijn prachtige foto's. Het wordt tijd dat ik mij daar eens aanzet, in plaats van in kranten te lezen over de meest verwende honden van Vlaanderen, en hoe Eugène uit Liedekerke (87) elke dag nog zijn auto parkeert in zijn piepkleine garage.

Congo - de schoonste tijd van mijn leven (getuigenissen van oud-kolonialen in woord en beeld) verscheen bij Van Halewyck en telt 200 pagina's.

jp.mulders@skynet.be

woensdag 10 februari 2010

dinsdag 9 februari 2010

OBLIVION - ASTOR PIAZZOLLA - GIDON KREMER




A bandoneon player by trade, Argentinean maestro Astor Piazzolla reinvented Tango and his instrument in the process. Piazzolla's main instrument is the bandoneon, which is similar to the accordion. (more)

maandag 8 februari 2010

SOLO - GERRIT KOMRIJ



Geen mythe of wildwestverhaal
is het wat ik ditmaal opschrijf.
Ik klauter uit een krater, kaal -
de zon brandt op mijn dunne lijf.

Ik roep een zin. Het klinkt te schraal
in het omringende gewelf -
ik heb geen schim of filiaal -
ik ben vandaag alleen mezelf.

Ik kan mij niet beroepen op
een stand-in of een stijlfiguur,
een schuilnaam of een ledenpop.
Er is geen spoor van literatuur.


uit: 'De harde kern, oncyclische cyclus', 2003.