NIEUWS     VERKEER      CULTUUR      WEER     SPORT     CONTACT         

zaterdag 6 februari 2010

HET DINER - HERMAN KOCH - ROMAN

In 'Het diner' (Anthos), de nieuwe Herman Koch (als u 'm niet kent van zijn vorige boeken, dan misschien wel van 'Jiskefet'), zitten we driehonderd bladzijden lang gevangen in een niet nader genoemd Nederlands restaurant. Het gezelschap: de verteller, samen met zijn vrouw, zijn broer (die onhoudbaar op weg is om bij de volgende verkiezingen de nieuwe minister-president van Nederland te worden) en zijn schoonzus.

Er wordt gedineerd onder hoogspanning: de vier zijn samen om te praten over hun kinderen - beide echtparen hebben een zoon van vijftien. Die hebben de dood van een dakloze op hun geweten, maar over meer dan wat vage beelden van een bewakingscamera beschikken de speurders niet.

De ouders zijn wél op de hoogte, en terwijl Koch zich amuseert met een ingenieus gecomponeerde plot, wordt zijn verteller door de ene na de andere indringende vraag bezocht. Moeten de twee echtparen alles toedekken, of hun zonen gaan aangeven? Zijn ze zelf, als ouders, verantwoordelijk? In hoeverre is agressie genetisch bepaald? En is dit dan de onherroepelijke versplintering van Het Gelukkige Gezin?


Zware kost, zeer zeker, maar ook de satiricus Koch is er nog: in hilarische passages rekent hij cassant af met de hypocriete uitwasjes waar chique restaurants in gespecialiseerd zijn, en terloops ondergraaft hij ook de lamlendige schone schijn waarachter toppolitici zich verbergen. Maar het beladen onderwerp verdwijnt nooit van de pagina's: er valt wat te grinniken, maar het is lachen met de handrem op.

Dat dit boek een pageturner is waar je desnoods een nachtje slaap voor laat, is te danken aan het thrillerachtige opzet en de intelligent geïnstalleerde spanningsboog. Dat het tot verhit nadenken aanzet, aan de zorgvuldig gewogen morele dilemma's die de auteur opwerpt. En dat dit een boek is dat je méédraagt, eentje dat nerveus blijft rondwandelen in je hoofd, is te danken aan dat unheimliche sfeertje dat Koch in zijn zinnen gezogen heeft. De doorlopende suggestie van geweld en de alomtegenwoordigheid van angst als motor voor de hele poppenkast maken dat je je als lezer hoogst oncomfortabel gaat voelen. Zoals in het echte leven, quoi. Herman Koch heeft een huiveringwekkend goed boek geschreven. (jm - HUMO)

Een schitterend boek, een prima roman, een aanrader!

donderdag 4 februari 2010

WERELDVREEMD - JEAN-PAUL MULDERS


Soms, hoewel dat tamelijk uitzonderlijk mag heten, verzeil ik in een chique loungebar waar de vrouwen op druivenprinsessen lijken en een coupe champagne twintig euro kost. Ze slijten hier zelfs de schier onvindbare trappist van Westvleteren, voor achttien euro het glas, de paters zouden blij zijn mochten ze het horen. Als er in deze omgeving iets past als een tang op een varken dan is het een pater, een van vlees & bloed bedoel ik, niet van hop & mout & water.

Aan de glanzende toog zit een zakenman naast een geblondeerd maatje-34-sletje met hakken ter hoogte van de Burj Khalifa-toren. Een tot het uiterste gestrekte vrouwenkuit mag dan iets opwindends hebben, minder elegant vind ik het als de grote teen uit de top van die schoen wordt geperst door een gaatje ter grootte van een kroonkurk. Ik kan daar moeilijk mijn ogen van afhouden en eerlijk gezegd, zo'n wufte teen die tevergeefs tracht te ontsnappen vind ik niet het elegantste dat je bij een dame kunt aantreffen. Juffrouw, kan ik mezelf niet beletten te denken, sloof u niet zo uit om het de heren der schepping naar hun zin te maken. Koop degelijk schoeisel, van het soort waarmee je je buiten kunt wagen, ook als het glad is.

In zwarte nissen in de muur van de loungebar staan sfeervol verlichte hologrammen, voorstellende Marx en Lenin, Trotsky en Engels. Die zijn ironisch bedoeld, natuurlijk. Om me heen zit beau monde en ik drink een tripel van Westmalle, het eerlijkste bier dat voor geld te koop is en waar zo'n raar symbooltje opstaat, de verstrengelde hoofdletters A en W. De paters zullen daar ongetwijfeld iets reins en godsvruchtigs mee bedoelen, ora et labora en co. Mij doet het, sinds de eerste keer dat ik het zag, aan iets onwelvoeglijks denken. Een gestileerde versie van het missionarisstandje. Zou ik de enige zijn die dat daarin ziet ?

Aan de tafel naast mij voeren twee snoeshanen een gesprek waarvan ik flarden kan opvangen. De twee mannen zijn vooraan in de dertig en nog niet helemaal droog achter de oren. Ze zijn een beetje overdressed, in hun kostuum waarvan het merklabel weinig subtiel is blijven hangen op de mouw. Het gesprek tussen de twee gaat, zou dit verwondering wekken, niet over Der Zauberberg maar over bancaire producten en verzekeringspoten. Even later komt het onvermijdelijk op vastgoed. "Tachtig vierkante meter", smaalt de ene tegen de andere, "dat is ongeveer zo groot als mijn living. Noemen ze dat tegenwoordig ook al een appartement ?" Ondanks het feit dat hij blijkens zijn ringvinger stevig getrouwd is, kan hij zijn ogen niet van het wicht aan de tapkast afhouden. Zo ziet hij eruit, een man met een kookeiland en een zitmaaier en een minnares, die zijn schaapjes prima op het droge heeft voor de ogen van de mensen. Ik weet niet goed of ik zulke heerschappen verafschuw of bewonder, het gevoel dat ik bij ze heb, zit daar ergens tussen. Ze glippen overal behendig door, dat is het minste wat je kunt zeggen. Je zult ze niet betrappen op zelfs maar de wens de wereld te veranderen, ze proberen alleen het beste plekje voor zichzelf te bemachtigen. Dat is niet erg nobel maar misschien wel verstandig. Hoe ging die boutade alweer : wie niet links is op zijn twintigste, heeft geen hart, wie niet rechts is op zijn veertigste heeft geen verstand.

Het persoverzicht op mijn smartphone meldt mij intussen dat toeristen blijven toestromen op de vakantiestranden van Haïti. Alsof er geen vuiltje aan de lucht is. Ze ontspannen op stranden die door hekken en bewakers worden afgeschermd van de plaatselijke bevolking. Tijdens hun dagje ter plaatse kunnen de toeristen ondermeer paragliden of in de rollercoaster stappen. Voor de meesten is het geen probleem om zorgeloos te genieten. IJzingwekkend vind ik dat, een toonbeeld van slechte smaak en een volstrekt gebrek aan empathie.

De snoeshaan naast mij ergert zich inmiddels ook. Aan wat hij de groene terreur noemt, en de verderfelijke neiging van de overheid overal flitspalen te zetten. "We moesten doen als in de States", gromt hij : "die dingen aan flarden schieten."

Hij doet mij denken aan die geweldige reclamespots voor Spa, waarin mensen een glas Zuiverend Water in het gezicht krijgen gekapt. Het zou zonde zijn van mijn dure tripel.

jp.mulders@skynet.be


woensdag 3 februari 2010

dinsdag 2 februari 2010

DE VREDESMISSIE VAN JORDI SAVALL




In Bozar verenigt dirigent Jordi Savall Joden en Arabieren in zijn project 'Jérusalem, la ville des deux paix'. Stef Grondelaers geeft toelichting.

Jordi Savall is dit seizoen in residentie bij het Paleis voor Schone Kunsten. We kunnen hem gerust een ‘geëngageerd kunstenaar’ noemen. Daarvan getuigt "Jérusalem, la ville des deux paix", een project dat onlangs in première ging in de drie maal heilige stad en dat joden en Arabieren uit Galilea verenigt. Langs de muziek roept hij de geschiedenis op van de volkeren van vroeger en nu. De Catalaanse dirigent roept op tot verzoening en vervult zo zijn rol van Ambassadeur van de vrede van UNESCO. (Cobra.be)

["Jérusalem, la ville des deux paix" - Jordi Savall & La Capella Reial de Catalunya, Hespèrion XXI, Al-Darweesh, Les trompettes de Jéricho. Paleis voor Schone Kunsten, 1 februari 2010]


maandag 1 februari 2010

VINGERAFDRUKKEN OP HET VENSTER - HERMAN DE CONINCK



Ik denk dat poëzie iets is als vingerafdrukken
op het venster, waarachter een kind dat niet kan slapen
te wachten staat op de dag. Uit aarde komt nevel,

uit verdriet een soort ach. Wolken
zorgen voor vijfentwintig soorten licht.
Eigenlijk houden ze het tegen. Tegenlicht.

Het is nog te vroeg om nu te zijn. Maar de rivieren
vertrekken alvast. Ze hebben het geruis
uit de zilverfabriek van de zee gehoord.

Dochter naast me voor het raam. Van haar houden
is de gemakkelijkste manier om dit alles te onthouden.
Vogels vinden in de smidse van hun geluid

uit, uit, uit.


uit: 'Ons Erfdeel', 1997.


zaterdag 30 januari 2010

MIJN 'MAN BIJT HOND' - BARBARA ROTTIERS


1.164.988: Zoveel mensen keken er afgelopen woensdag naar Man bijt hond. Het waren er nog nooit zoveel geweest.
Dus hebben veel kijkers bijvoorbeeld kunnen genieten van het filmpje over Eugène die zijn auto dagelijks in en uit de garage rijdt, met maar 3 cm ruimte aan elke kant. Je had de neiging om naar het scherm te roepen: “Opgezet spel! Dit kan niet!” Maar het punt is dat niemand zoiets verzint… En de kracht van Man bijt hond? Dat het zulke situaties net wèl vindt.

“Dat is nu echt iets voor in Man bijt hond!” Hoe vaak heb je dat trouwens zelf al niet gezegd als je bepaalde mensen tegenkomt of in rare situaties verzeild raakt? Het programma is na ruim twaalf jaar zo ingeburgerd dat ook mensen zonder televisie dan meteen begrijpen wat je bedoelt, als je dus zegt: “Dat is nu echt iets voor in Man bijt hond!”.

Puur voor de lol heb ik eens de oefening gemaakt en mijn eigen buurt door een Man bijt hond-bril bekeken.
Zie hier mijn geschreven-maar-denkt-u-er-de-beelden-even-zelf-bij Man bijt hond uit het hart van Borgerhout.

A. De vrouw met de stakende hond

Weer of geen weer, een hond jaagt de mensen de straat op. De stakende hond in kwestie is een langharige teckel en het huisdier van een hoogbejaarde vrouw in een lange regenjas op pantoffels (altijd pantoffels).
De hond is niet oud. De hond is niet ziek. Hij is gewoon koppig. Die teckel weigert namelijk te wandelen. Maar hij moet, voor zijn plasje, voor zijn kakje, voor zijn eigen goed.

Het baasje van de stakende hond ondergaat haar lot gedwee. Regelmatig fiets ik het stel in de buurt voorbij. De langharige teckel ligt dan meestal op zijn rug op de grond, met zijn poten alle vier loodrecht in de lucht. Na een paar minuten, maar het kan soms langer duren, staat hij recht, laat zich een paar meter vooruit trekken en om vervolgens weer te gaan liggen.
Het vrouwtje staat naast hem, niet kwaad, niet gehaast, ze wacht af. Af en toe kijkt ze op haar horloge. Dat is alles. En ze wacht tot hij weer verder wil want trekken of sleuren, het heeft allemaal geen zin.
Van fuchsia poedel tot pitbull in een jasje, we hadden op hondengebied al het een en het ander zien passeren. Maar een hond die staakt? Neen, dat nog niet.

B. Van twee bronstige bejaarden

Het gaat er bij de redactie van Man bijt hond om om altijd, overal waar je komt, alert te zijn. Dus bijvoorbeeld ook in de inkom van het zwembad. Daar zat ik laatst op een bank te wachten op m’n zwemmaatje. Mijn aandacht werd afgeleid naar het gesprek tussen twee bejaarde mannen op de bank naast me. Ik schatte ze een jaar of tachtig, niet veel meer, niet veel minder. Twee sportieve mannen op leeftijd, hun baantjes al getrokken.
Zegt de ene man, laten we hem voor het gemak Marcel noemen, tegen de andere, dopen we hem even François: “Ik stap maar eens op. Ik moet op tijd zijn voor het eten.”
“Ah, eten jullie nog altijd warm op de noen?” vraagt François.
“Ja, natuurlijk, nog altijd,” zegt Marcel.
“Enne… kookt ze nog goed, die van u?”
“Manneke, lekker dat dat iedere keer is!” zegt François.
“Zeg, en zit ze er nog altijd zwaar in?” Deze vraag wordt ondersteund door een gebaar waarbij zijn beide armen een grote bocht in de lucht maken. Het is duidelijk dat Marcel naar het postuur van de echtgenote van François vraagt.
“Vroeger was ze mollig, maar nu niet meer. Nee jong, vermagerd is ze, op dieet, nog 60 kilo weegt ze. Schoon zenne.”
De hanen staan allebei op scherp ondertussen. En ik doe natuurlijk of ik niets hoor.
“Oh, die van mij ook manneke,” zegt Marcel, want het was al eerder duidelijk dat hij zich niet ging laten vloeren, “Heel goed onderhouden.”
François, ook een competitiebeest zijnde, buigt voorover naar Marcel en fluistert iets te luid in diens oor: “En ze heeft nog altijd zulke ferme borsten.”
Waarop Marcel zegt: “Och, manneke, en die van mij dan! Prachtig! C-cup, nog altijd. Allé vooruit, ik moet vertrekken of het eten is koud. Salut François, tot de volgende keer.”
“Dag Marcel, tot de volgende keer!”

C. Meneer Papie geeft de bloemen water

In mijn buurt wonen nog meer mensen een reportage waardig. Neem nu Meneer Papie. Meneer Papie is niet gelukkig. Dat zie je. Dat merk je. Soms trekt hij zich dagen terug zonder iets van zich te laten horen en dan duikt hij ineens uit het niets weer op. Meneer Papie is Congolees. Hij vindt zijn draait niet in ons land. Maar meneer Papie heeft een manier gevonden om niet ten onder te gaan, om zijn eigen noorden altijd terug te vinden.
Sinds een poos blaken de bloemen in zijn straat van gezondheid. De plantenbakken zijn voluit groen, de bloemen fris rood of paars of wit, al naar gelang het seizoen. Hoe dat komt? Omdat meneer Papie nu alle bloemen in de straat water geeft. Water mag hij nemen bij zijn onderbuurvrouw, dat hebben ze nu zo geregeld. Meneer Papie, zijn gieter en bloemen, goed voor een plek in Mijn Man bijt hond.

D. Ieder zijn lied voor Haïti

En om het wereldnieuws niet te vergeten, ook nog een lied ter afronding. Het spreekt voor zich dat iedereen mag meezingen al naar gelang hij of zij gebekt is. De opbrengst gaat naar het goede doel. (bron: deredactie.be)




vrijdag 29 januari 2010

COBRA.BE IS DE NIEUWE CULTUURSITE VAN DE VRT



Vandaag is de website Cobra.be gelanceerd. Cobra.be bundelt het cultuuraanbod van de VRT. De site brengt de culturele actualiteit, ontsluit archiefmateriaal en heeft een uitgebreide agenda.

Cobra.be is de derde themasite van de VRT, naast deredactie.be (nieuws) en sporza.be (sport).

De klemtoon van de nieuwe cultuursite ligt op audio en video. De surfer vindt er de cultuuritems terug uit de lopende radio- en tv-programma's van de verschillende VRT-netten en exclusief materiaal, zoals recensies, blogs, interviews, reportages en originele rubriekjes. Daarnaast kan de gebruiker er ook grasduinen in het rijke cultuurarchief van de VRT.

Cobra.be werkt ook nauw samen met de culturele sector. De cultuurhuizen kunnen zelf hun audiovisuele content op de website plaatsen, maar ook content van Cobra.be overnemen op hun site.

Cobra.be biedt ook een uitgebreide agenda aan in samenwerking met Cultuurnet Vlaanderen. Er kan via de website ook gezocht worden in de database van Uit in Vlaanderen.

Ook Klara.be zit in een nieuw kleedje. De website zal voortaan focussen op het programma-aanbod van de gelijknamige radiozender. (bron: deredactie.be)


donderdag 28 januari 2010

HEEMKUNDIGE EN WANDELAAR - JEAN-PAUL MULDERS


GO LINDA, GO!

Wat tegenwoordig enigszins overschat wordt in de samenleving, is de factor joligheid. Je kunt geen radio- of televisietoestel aanzetten of er gutst een geut grapjurken uit die gevat uit de hoek willen komen. Nu hoeft die billenkletserij voor mij niet altoos. Het leven is wreed en ontroerend en groots en banaal, wanstaltig en schoon, verrukkelijk en weerzinwekkend, perfect passend en tegelijk gebrekkig aan elkaar genaaid, en af en toe geestig maar lang niet altijd.

Zorgwekkend wordt het als politici de rol van stand-upcomedians overnemen, zoals onlangs die Michel D., mijn god wat een ramp. Jolig genoeg, daar niet van, maar als ik zo'n gezwemvliesde clown het spreekgestoelte zie opwaggelen dan word ik onpasselijk. De senatoren in het halfrond, de schaarse die toevallig voorhanden waren, die keken niet verbijsterd neen, die zaten ook maar wat te gniffelen - beducht als zij waren voor ernst die stemmen kon kosten.

Dat die Michel dan de hand boven het waterhoenkopje gehouden wordt, dat er een Facebookgroep te zijner gunste wordt opgericht en dat mensen zijn handtekening vragen, terwijl hij hen uitlacht in hun gezicht en naarstig belangen vermengt, dat zijn dingen die ik moeilijk kan vatten. Zo is er wel meer natuurlijk. Zo vat ik ook niet waarom mensen geïnteresseerd zijn in de handel en wandel van leden van koningshuizen, of in veldrijden op zondag, of waarom zij met duizend samentroepen in een verwarmde hangar om de begrafenis bij te wonen van een jong koppel dat zij nooit hebben gekend maar dat het ongeluk had te worden omgebracht.

Had men als thrillerauteur de Gemengde Brigadestraat in Loksbergen verzonnen als locus delicti, men zou door de lezer zijn uitgelachen. Het zijn plaatsnamen voor in stripverhalen maar de werkelijkheid heeft de fictie ingehaald. Een golf van verontwaardiging trekt door de mensen, je hoort zeggen ze gaan zo'n monster toch zeker niet onderhouden op onze kosten ? Maak hem kapot ! We zijn geschokt en verbijsterd en kunnen niet geloven dat zoiets bestaat - ondanks de Vampier van Muizen, de Acid bath murderer, de Yorkshire Ripper, de Tourist from Hell, de Riverside prostitute Killer, Son of Sam, de Rainy Night Murderer, the Belgian Beast, de Pied Piper of Tucson, het Monster van de Ardennen, Armin Menschenfresser en de Woestijnvampier van Teheran*.

Dit alles, en nog een paar dingen, overpeins ik in een zwart met goud geverfde bar, toevallig twee tafels verwijderd van Jeroen M., die op dinsdagavonden het lievelingsgerecht van beroemde schrijvers en staatslieden nakookt, maar nu iets doodgewoons zit te verorberen. Naast mij leest een vrouw de krant die ik ook zou willen lezen, tergend langzaam, alsof zij de artikelen uit het hoofd probeert te leren. Misschien hoopt zij deel te kunnen nemen aan de Slimste Mens, waar Linda D.W. onlangs met poeha is buitengekegeld. Haar gebrek aan joligheid was wereldnieuws in onze kwaliteitsmedia.

Ze spelen Louis Armstrong in de bar. Er treedt een dochter binnen met haar moeder, aan wie je nu al kunt zien hoe de dochter over dertig jaar zal worden. De moeder haalt wol en pennen tevoorschijn en begint te breien aan een veelkleurig sokje. De dochter lijkt zich daar in het geheel niet voor te schamen en dat vind ik prachtig.

Als ik het etablissement verlaat, voorzien van mijn bontmuts met oorflappen, heeft de wereld die moeilijk te verklaren stilte die gepaard gaat met het vallen van verse sneeuw. Reinigen van bierleidingen, staat op de flank van een bestelwagentje dat geparkeerd is voor de deur van de bar. In mijn hoofd speelt het wijsje van twee beren, broodjes smeren, dat ik de laatste tijd vaak luidkeels in de auto zing, tezamen met mijn dochter. Pret dat wij dan hebben. Het is een wonder boven wonder dat zulk vertier kan bestaan op dezelfde wereld als Ronny J., heemkundige en wandelaar.

* Mohammed Bijeh verkrachtte en vermoordde meer dan twintig jongens tussen acht en vijftien. Hij werd veroordeeld tot honderd zweepslagen, gevolgd door ophanging. De moeder van een slachtoffer mocht de strop rond zijn nek doen alvorens hij op 16 maart 2005 met een hijskraan werd opgetakeld in Teheran, voor de ogen van vijfduizend woedende en applaudisserende mensen.


jp.mulders@skynet.be

woensdag 27 januari 2010

dinsdag 26 januari 2010

OPEN BRIEF AAN JO VANDEURZEN - MINISTER VAN WELZIJN



Geachte Heer,
Beste Jo,


Mijn moeder, 97 jaar, woonde een maand geleden nog zelfstandig in haar appartement. Er waren de laatste jaren wel een aantal signalen geweest dat er zich nu en dan, een kleine kortsluiting, in haar hersenen voordeed. Eigenlijk niets alarmerend.
Bijvoorbeeld belde ze mij 's avonds met de melding dat haar televisie beeld noch klank gaf. Later bleek dat ze de radio had aangezet in plaats van de televisie. Er was ook een periode dat ze zich beklaagde over het slecht functioneren van haar kookfornuis, de keramische plaat lichtte niet constant op. Ik probeerde haar, tevergeefs, de werking van een ingebouwde thermostaat uit te leggen.

Een paar dagen voor Nieuwjaar liep het echter goed fout: ze stond 's nachts op om drie uur dertig, kleedde zich aan, en belde aan bij de onderburen. Ze vroeg hen hoeveel mensen er straks op bezoek kwamen en of ze voor hen moest koken. Die lieve buren hebben haar gerustgesteld en bij haar gebleven tot ik eraan kwam. In de loop van de dag kwamen nog meer bizarre gedragingen aan het licht. Om een lang verhaal kort te maken, mijn mama kon niet meer alleen thuis blijven.

Na heel wat speurwerk kon ze opgenomen worden in een Rust- en Verzorgingsinstelling in 'kortverblijf'. Vervelend detail was dat ze alleen terecht kon op de afdeling 'dementerende bejaarden'.
De eerste dagen was ze opstandig, kwaad, dwaalde 's nachts door de gang en in de kamers van medebewoners. Naar het schijnt heeft ze ook een mevrouw verplicht haar bed te verlaten om er zelf in te kruipen. Niet slecht voor iemand van zevenennegentig jaar.
Later op de week werd ze rustiger, wel nog strijdbaar en in de volle overtuiging nog terug te keren naar haar appartement.

Na een week kon ze terecht in de kliniek om 'de schade' in haar hoofd op te meten. Uit de testen bleek dat haar kortetermijngeheugen volledig naar de vaantjes was en ze scoorde slechts 16 op 30 op een test die zou bepalen of ze in aanmerking kwam voor een rust- en verzorgingsinstelling. Het positieve nieuws was dat ze behoorde tot de categorie B (psych) en aanspraak kon maken op een 'gesubsidieerd' bed.

Voor mensen die niet vertrouwd zijn met de verzorgingssector: er bestaan verschillende categorieën. De A's zijn de valide bejaarden die geen hulp nodig hebben en waarvoor het rusthuis geen subsidies krijgt. Die plaatsen zijn bijna onbestaande.

Waar het op neer komt is dat alle rust- en verzorgingstehuizen de voorkeur geven aan bejaarden met het statuut C of Cd. De ene sociale dienst zegt het recht voor de raap: 'De B's komen er niet in!', de andere geeft schoorvoetend toe dat de voorkeur gaat naar zwaar hulpbehoevende bejaarden. Ze verdedigen zich met het argument dat het gaat om een economische realiteit. Met andere woorden: met min of meer gezonde bejaarden valt er geen geld te verdienen.

Ik kom nog eens terug op mijn moeder. Hard gewerkt in haar leven als bakkersvrouw en vier kinderen groot gebracht, gezegend met een goede gezondheid. In haar hele leven heeft ze nauwelijks een maand in een ziekenhuis verbleven.

Nu ze eindelijk eens wil beroep doen op de sociale voorzieningen van onze moderne maatschappij en er flink voor wil betalen is er nergens plaats voor haar. Of toch, ze kan van het ene kortverblijf naar het andere met de beperking van maximaal 90 dagen per jaar.

Mijnheer de minister, ik ben niet kwaad alleen een beetje moedeloos. Ik wil geen voorkeursbehandeling voor mijn dierbare mama, alleen een comfortabele kamer en de verzorging waarop ze recht heeft. Ik dank u.