NIEUWS     VERKEER      CULTUUR      WEER     SPORT     CONTACT         

maandag 25 januari 2010

VOOR G. - ANNELEEN PIERLOOT



Heb mijn maatje geschreven
Tussen koorts en slaap
Dat het altijd lente wordt
Al is dat ijdel gezwets
Midden in de winter

Werp die winterkleren af
Geliefde mevrouw Rimmel
Was de sneeuw van je huid
Kuis het zwart uit uw ogen
Spoel het vuil spel door
Van de laffe goden

Papaver zal je heten
Dat kwetsbare fiere felrode
Opium in uw buik en ogen
Onversneden winter of
Bloedig bommentapijt
Jij komt elke zomer terug

Op de puinen van veldslagen
staan als eerste de klaprozen
in de wind te dansen
Dat is mijn maatje G.


Anneleen Pierloot - facebook fenomeen

vrijdag 22 januari 2010

NATALIA & GABRIEL RIOS - HALLELUJAH




Schitterende song, fantastische cover
Bedankt Natalia en Gabriel


donderdag 21 januari 2010

KATTENHATER - JEAN-PAUL MULDERS



We zitten in la Flandre profonde, niet eens zo ver van de stad, in een oordschap waarvan ik de naam maar niet zal noemen. Ik ben te gast bij een vriendin die daar een voormalig koetshuis gekocht heeft, een heel charmante woning. Toch overweegt ze het pand weer van de hand te doen. "Vanwege de buurt", zegt ze. De verhalen die ze daarover heeft, zijn van het tragikomische soort. "Toen mijn ramen wat vuil waren, stak er een papiertje in mijn brievenbus : Gelieve eens uw ruiten te kuischen. In van dat schoonschrift uit de jaren vijftig. De klimop hoeft maar vijf centimeter over de grens met de buren te hangen, of ik krijg de politie over de vloer. De mensen hier kennen het gemeentelijke reglement rats uit het hoofd."

Merken ze diepvriesfrieten op tussen haar boodschappen, dan hebben ze daar een beeldende benaming voor : luiewijveneten. Wat doet gij in het leven ? wilde er ook eens een weten. Gij komt hier altijd toe met zo ne zwarte zak. "Dat is dan mijn laptop", glimlacht mijn vriendin flauwtjes. Zij is dagbladjournaliste, maar volgens de buren 'doet' zij iets met de laatste nieuwe uitvindinghe.

Mijn vriendin, een gezond en blozend meisje, krijgt als alleenstaande moeder al eens mensen op bezoek, vrouwen zowel als mannen. Dat laatste is voor de plaatselijke roddeltantes aanleiding tot sappige verhalen. Ge gaat ons toch niet wijsmaken dat ze zéven broers heeft, spuwen ze hun venijn. "En als er iemand blijft overnachten, vraagt de buurvrouw 's ochtends glimmend of ik goed heb geslapen."

Sinds we daar zitten, bijeengebracht rond sushi en cava, is diezelfde buurvrouw overigens al twee keer op haar fiets gesprongen om bij de verlichte vensters poolshoogte te komen nemen. De dorpsstraat evolueert zo langzamerhand tot een vieze sloot van inteelt en sociale controle, waarvan je niet wist dat ze nog bestond. Maar het griezeligste verhaal moet nog komen. Het is bij deze zelfde vriendin dat ik enkele jaren geleden Theo heb ondergebracht, mijn geliefde eenorige kater, omdat zij over een mooie binnentuin beschikte en ik naar een appartement verkaste. Die huisdieradoptie is kwalijk afgelopen want op een dag is Theo verdwenen, samen met de kat die mijn vriendin daarvoor al had, om nooit meer terug te keren. "Ik heb het je lang niet durven zeggen maar dat raadsel is inmiddels opgehelderd", zegt zij droef. "Hier wat verder woont een duivenmelker van wie bekend is dat hij geen katten kan uitstaan. Er blijken er de laatste jaren tientallen verdwenen. Ze hebben die man zijn spoor kunnen volgen aan de hand van het vergif dat hij overal ging kopen. Toen de dierenarts bij hem langs moest, voor een ziekte die was uitgebroken onder zijn duiven, zag ze in zijn hangar zelfs drie katten aan het balkwerk bungelen. Die vent probeerde zich er nog uit te kletsen door te zeggen dat het konijnen waren - waarop zij opgemerkt heeft dat zij als dierenarts echt wel een kat van een konijn kan onderscheiden.

Mijn oude trouwe Theo, brutaal vermoord door een mislukte Hannibal Lecter. Moet hij daarvoor twintig jaar zijn geworden en talrijke rivalen hebben overleefd, evenals de dood van koning Boudewijn, de uitvinding van de gsm, de opkomst van Al-Qaeda en de neergang van Betty van Big Brother ?

Wraakgevoelens wellen in mij op. De kille wet van oog om oog en tand om tand. Ik overweeg een strafexpeditie, denk aan honkbalknuppels en aan ingegooide ruiten. Aan de boodschap KATTENHATER !, in fosforescerende graffiti gespoten over de hele breedte van het huis. Dan denk ik aan mijn grootvader, de goedheid zelve, van wie niettemin bekend is dat hij honden in het water gooide, in een zak met stenen verzwaard. Gewoon omdat ze zwanger waren.

Vroeger werd voor het leven van een dier de hand niet omgedraaid.

Mijn kwaadheid ebt wat weg. Toch mag ik niet aan de doodstrijd van Theo denken. Die duivenmelker zijn vrouw is onlangs gestorven aan kanker, hoor ik mijn vriendin nog zeggen. Zijn duiventil is inmiddels afgebroken. Sindsdien verdwijnen er niet langer katten.

Het is 3 januari van het jaar 2010.

We zitten in la Flandre profonde, in een oordschap waarvan ik de naam niet zal noemen.

Elders in het land wordt gezocht naar een moordenaar die twee jonge mensen koelbloedig heeft doodgeschoten.

jp.mulders@skynet.be


woensdag 20 januari 2010

dinsdag 19 januari 2010

WHY? - TRACY CHAPMAN



Why do babies starve
when there's enough food to feed the world
Why when there're so many of us
Are there people still alone.

Why are missiles called peace keepers
When they're aimed to kill
Why is a woman still not safe
When she's in her home.

But somebody's gonna have to answer
The time is coming soon
Admidst all these questions and contradictions
There are some who seek the truth.

But somebody's gonna have to answer
The time is coming soon
When the blind remove their blinders
And the speechless speak the truth.


DE WINTERREIS - AMELIE NOTHOMB - ROMAN

De winterreis is het verhaal van Zoïle, een man bij wie de stoppen doorslaan als hij wordt afgewezen. Hij werkt in Parijs als consulent voor een groot energiebedrijf. Bij een van zijn huisbezoeken komt hij in contact met een uiterst zwijgzame vrouw, Aliènor genaamd, de schrijfster van de roman Losse flodders. Gelukkig is haar begeleidster, de bekoorlijke Astrolabe, toegankelijker. Zij brengt het hoofd van Zoïle op hol. Wat echter het begin lijkt van een romantische verhouding, draait uit op een emotioneel schaakspel met een naar einde. Overweldigd door walging neemt Zoïle een radicaal besluit. Hij zal zelfmoord plegen en wil zoveel mogelijk mensen mee de dood in sleuren.

De winterreis is een verbluffende roman die ons allen in het hart zal raken. We doen wel of we de wijsheid in pacht hebben en de poortwachters van de beschaving zijn, maar o wee als we tegenslag kennen. Zijn we wel bestand tegen het leven? Of vluchten we liever, in de liefde of de wanhoop, om het even? En is de liefde niet overschat? Volstaat het niet om haar te geven?

Amélie Nothomb gaat in De winterreis op ontdekkingstocht langs de duistere kanten van het hedendaagse leven. Volg de gids! (Meulenhoff/Manteau)

‘De winterreis’ is opnieuw een Nothomb die in één ruk uit te lezen is. Niet enkel wegens de vlotte leesbaarheid, maar vooral ook door de 149 schamele pagina’s, die rechtstreeks uit de groteletterbibliotheek weggeplukt lijken te zijn. Sommige pagina’s lijken zeer toepasselijk op een winters sneeuwlandschap. Personages zijn stuk voor stuk bijzondere, vreemde creaturen, waardoor het hele verhaal een surreëel tintje krijgt en de betrokkenheid van de lezer in de kiem gesmoord wordt. De laatste passage van de roman wordt snel afgehaspeld, waardoor het einde teleurstellend kort en onafgewerkt lijkt. Jammer, maar toch draaien we niet onbevredigd de laatste bladzijde om. Het nieuwe jaar is begonnen, we zijn klaar om de volgende Nothomb te consumeren. (Laura Baert – Cutting Edge)

Is De winterreis nu een Nothomb van een goed jaar? Niet bijzonder, al mag de schrijfster na het zwakke Champagne! weer een bank vooruit. Haar aforismen zijn op dreef, haar personages zijn even maf als hun namen, maar trouw aan de cru van vorig jaar is ze weer het slot vergeten. Was de inspiratie op, heeft Nothomb niet genoeg sterke thee gezet, of heeft ze er plezier in om de lezers in verwarring achter te laten? De winterreis is een beetje déjà lu, maar zwaar op de maag ligt de teleurstelling niet. Elke Nothomb is op zijn minst een snoepje, en haar fans weten het: er komt altijd een volgend jaar. (Alexandra De Vos – De Standaard)

Ik ben een onvoorwaardelijke fan van Amélie Nothomb. Ik hou van haar persoonlijkheid, haar stijl en haar bizarre personages. Ik ben verlekkerd op het formaat en de bladspiegel van haar boeken. Gastronomie voor de geest.


zondag 17 januari 2010

VLAAMSE ARTIESTEN VOOR HAÏTI - BIS



Mijn dochter is afkomstig uit de krottenwijk 'Cité Soleil' (Port-au-Prince) in Haïti. Ze kwam aan op de luchthaven Charles de Gaulle in november 1984, ze was toen acht maanden oud.

Toen Columbus Haïti ontdekte in 1492, werd het nog bewoond door de oorspronkelijke bewoners, de Arowakken. In daaropvolgende decennia stierf deze bevolkingsgroep uit door opgelegde dwangarbeid en ziekten. Vanaf de tweede helft van de 17e eeuw werd het land herbevolkt met honderdduizenden slaven die uit Afrika werden gehaald voor de suiker- en koffieplantages.

Haïti: meer dan 500 jaar hopeloze miserie. Het is het armste land van het westelijk halfrond. En nu een alles verwoestende aardbeving. Als er iemand onze steun verdient dan zijn het de Haïtianen, prachtige mensen die bij het minste sprankeltje hoop op een beter bestaan weer dansen in de straten.

Achttien jaar geleden, op 31 maart 1992, organiseerde ik een benefietconcert in de Brugse Stadsschouwburg ten voordele van een schoolproject in de sloppenwijken van de hoofdstad, Port-au-Prince. De stadsschouwburg was tot de nok gevuld om te luisteren naar Lieven Tavernier, Jan De Wilde, Willem Vermandere en Raymond van het Groenewoud. De opbrengst bedroeg toen 400.000 Belgische Frank. Hoog tijd om deze (en andere) artiesten opnieuw te contacteren.


zaterdag 16 januari 2010

donderdag 14 januari 2010

GA EN VERMENIGVULDIG U (SPAARZAAM) - JEAN-PAUL MULDERS

Het gebeurde in de tijd dat ik voor De Grootste Krant van het Land werkte, en iets over de opwarming van de aarde wou schrijven. In een glazen kantoortje ging ik mijn zaak bij de hoofdredacteur bepleiten. De jonge dertiger liet me mijn betoog doen, trok toen één wenkbrauw naar omhoog en zei droog : "Jij bent echt wel een believer he, Jean-Paul." Ik stond perplex. Hij reageerde alsof ik hem over banshees vertelde die huilen in verlaten kastelen. Niet over wetenschappelijke feiten.

Dat is nu drie jaar geleden. Sindsdien ben ik ze vaker tegengekomen, de flurken die schamper doen over de gevolgen van hun gedrag op het milieu. Ik heb me afgevraagd hoe je zo koppig blind kunt blijven. Waarschijnlijk is het gewoon gemakkelijk toekomstige dreigingen botweg te negeren. Je kunt voortleven zoals je altijd al hebt gedaan, in je patserbak wegscheuren en uitpakken met je 'sportieve' rijstijl. Weinig kans dat er ongeborenen komen klagen.

'But the times they are a changin', zoveel is duidelijk. Tot voor kort was bekommernis om het milieu weinig sexy. Over klimaatverandering zeuren was zoiets als in een bar vol jong en geil volk over de risico's van geslachtsgemeenschap preken. Daar komt nu verandering in. Wie met de tank een broodje smos gaat halen, wordt door steeds meer mensen scheef bekeken.

Zoals wel vaker het geval is, dreigt de slinger door te slaan naar de andere kant. Je kunt geen kookpot meer zonder deksel op het vuur zetten of het schuldgevoel slaat toe. Voor je het weet vraag je je vriendin met het doorspoelen van haar ochtendplas te wachten omdat je de jouwe er nog bij wilt voegen, teneinde alles in één milieuvriendelijke beweging door te kunnen trekken. Dergelijk bewustzijn riekt naar zuurdesem en gekookte kool. Het is een hoopvolle gedachte dat we het tij kunnen keren door jaarlijks een Dikke Truiendag te organiseren. Maar als we eerlijk zijn, weten we beter.

Controleer je bandenspanning. Sluit de gordijnen 's avonds om de warmte binnen te houden. Sta niet langer onder de douche dan nodig. Tips genoeg, de een al kneuteriger dan de andere, maar over de échte oorzaak van de klimaatopwarming hoor je tot dusver weinig. Ik bedoel de overbevolking. Dwaalden er in 1930 nog geen twee miljard zielen zoekend op deze aardbol rond, dan zijn dat er nu bijna zeven miljard. Wie tachtig jaar oud is, heeft de wereldbevolking in zijn (m/v) leven dus weten verdrievoudigen. Drie keer zoveel mensen, die allemaal willen reizen en hobbykok spelen en ook weer kinderen krijgen. In een niet eens zo ver verleden was talrijk kroost van levensbelang om het voortbestaan van onze soort te verzekeren. Tegenwoordig is het omgekeerd : als je met te velen bent, wordt álles wat je doet bedreigend voor de natuur, tot zelfs het eten van fishsticks toe - zoals onlangs in de Grootste Krant stond te lezen.

Toch wordt het krijgen van nageslacht nog aangemoedigd met kinderbijslag en fiscale voordelen, terwijl het logischer zou zijn een soort 'baartaks' in te voeren en kinderweelde te belasten. Weinig kans dat minister Reynders zoiets zal overwegen. De vergrijzing, nietwaar, en de aangeboren schrik van politici om de mensen tegen de haren in te strijken. We zullen zelf de hygiëne moeten hebben om ons voort te planten met de bezadigdheid van een spaarlamp. Het volstaat natuurlijk niet dat die boodschap Elke en Jochen uit Berchem bereikt. Je moet ook Faustin meekrijgen, taximan in Congo en vader van 25 kinderen, van wie hij niet alle namen kent*.

Zou mijn ex-hoofdredacteur, nu de klimaatverandering tot op hoog niveau ernstig wordt genomen, nog even negationistisch denken als drie jaar terug ? Ik hoop dat hij zijn gelijk haalt en dat de klimaatverandering straks kan worden bijgezet in het Museum van Vergeten Bedreigingen waar we ook al de millenniumbug aantreffen, de Russen en de zure regen.

Iets zegt mij echter dat we er dit keer niet zo gemakkelijk mee weg zullen komen.

jp.mulders@skynet.be

*Zoals opgetekend in het pas bij Lannoo verschenen 'Congo (Belge)' van Carl De Keyzer en David Van Reybrouck.


woensdag 13 januari 2010