NIEUWS     VERKEER      CULTUUR      WEER     SPORT     CONTACT         

donderdag 7 januari 2010

LUCRATIEF GEKOZEN - JEAN-PAUL MULDERS


Eindelijk is het koud geworden en in de vensterbank staat het ginkgoboompje dood te gaan dat ik twee maanden geleden gekocht heb bij een designbloemenwinkel. Ze hadden het in zo'n potje geplant waar met moeite een stuk van twee euro in past. Veel te klein voor zo'n ginkgo, een BOOM godbetert, wie zet er nu een BOOM in een potje waar nog geen muntstuk in past ? Dat moet wel de mens zijn, die zoiets doet, het meest vernuftige en domste aller wezens.

Ik schaam mij een beetje omdat ik die ginkgo-BOOM zo lang in dat benepen potje heb laten verkommeren maar ja, het oogde modern en hip. Nu geef ik hem eindelijk waar hij recht op heeft, te weten een mooie grote pot en aarde die naar aarde ruikt en waar hij zijn wortels in kan strekken op een manier die deugd doet tot in mijn tenen. Ik weet niet of mijn verpotoperatie nog op tijd zal komen want de bladeren van het boompje kleuren al geel (het zijn naald- noch loofbomen, las ik ergens, de oudste BOMEN ter wereld) en de ginkgo laat ze een beetje hangen, als gaat hij ondanks zijn jeugd al gebukt onder het leven. Toen ik vanochtend een van die blaadjes voorzichtig met mijn vingertop aanraakte, liet het los en viel op het marmeren blad. Daar ging flink wat treurigheid van uit.

Om die treurigheid te vergeten is er gelukkig een bakkie troost. Ik heb het Nespresso- masjien (het nieuwe reclamespotje met George Clooney al gezien ?) eens terzijde geschoven en een van de glimmende metalen filters gevuld die ik in de kringloopwinkel kocht voor 1 euro het stuk. Ze zijn van het merk Durobor en het madammeke in de kringloopwinkel zei dat ik absoluut die moest kopen omdat het de beste waren, onverwoestbaar en niet kapot te krijgen, zulk degelijk materiaal ! Het doet deugd dat er nog mensen zijn die raad willen geven voor iets dat maar één euro kost. De koffie smaakt bitter en is volstrekt schuimloos, terwijl we tegenwoordig overal schuim op verwachten, maar hij voert mij terug naar kalmere en dunbevolktere tijden, toen mensen nog koffie uit metalen filters dronken in het station.

Zo zijn er dingen die onopgemerkt verdwijnen, zoals de floppydisk en eerder al de dakantenne en straks misschien de punaise (dertig procent minder vraag naar dan vorig jaar) of het rekkertje, wat is dat tenslotte voor een raar ding ? Ook in de taal gaat er van alles teloor, dat merk ik aan mijn studenten, frisse jongens en meisjes van rond de éénentwintig. Nu begrijp ik wel dat horresco referens en honi soit qui mal y pense uit het straatbeeld verdwijnen, dat zijn dingen die speciaal bedacht zijn voor Yves Desmet. Maar soms ben ik toch ronduit verbijsterd, bijvoorbeeld als uitkomt dat van de tien studenten er mij nog slechts één kan vertellen wie Dr. Jekyll & Mr. Hyde waren. Zelfs de uitdrukking "daar valt iets voor te zeggen" vinden ze raar. "Het is toch iets over iets zeggen, mijnheer ?" protesteert er een. "Wat u zegt klinkt als een buitenlander die probeert Nederlands te spreken."

Een jongedame verwart nivelleren met vernevelen, nog een ander begrijpt lucratief als een chique vorm van lukraak : "Ze hebben ze lucratief gekozen."

Hardvochtig, dat zal dan wel zeer vochtig zijn en het wassende water : het water waarin je je wast ?

Hoongelach ontvangen ook de hoge heren met wie het kwaad kersen eten is. Als ik dat probeer uit te leggen, voel ik mij zelf een beetje de onnozelaar. Wat een debiele zegswijze ook, met die heren en die kersen. Maar tegelijk erg beeldend, zoals de zachte heelmeesters die stinkende wonden maken en de knuppels die in het hoenderhok worden gegooid. Als ik de lakmoesproef bij mijn studenten mag geloven, liggen deze uitdrukkingen straks bij de metalen koffiefilters en de bakelieten telefoontoestellen. Als ik ze gebruik, voel ik mij lid van een oude wereld, toen er druïden leefden en de Balrog nog niet in het diepst van de aarde was teruggedreven.

Er is ook een meisje dat gelooft dat Anno een architect is die enorm veel heeft gebouwd. Ze heeft die naam immers al in diverse steden op huizen zien staan, die soms zeer prachtig waren.

Reacties : jp.mulders@skynet.be

woensdag 6 januari 2010

maandag 4 januari 2010

WINTER 2 - MIRIAM VAN HEE



langzaam glijden hier de uren
in een bestaan waarin het spreken
al bijna onmogelijk het lachen
ongehoord is het zwijgen
een ziekte

een bestaan waarin de nachten
wakend worden doorgebracht wachtend
op wat niet komt dromend van
rumoerige trottoirs en teder
geruzie onder de bruggen

langzaam sneeuwt de voortuin vol en
een vreemd samengaan van ongeloof
en verlangen houdt ons staande
als zagen wij alsmaar witte,
wegvarende schepen


uit: 'Ingesneeuwd', 1984.

zondag 3 januari 2010

STAFF BENDA BILILI




Een zanger die op het podium uit zijn rolstoel klettert, er door drie man uit het publiek weer op wordt gezet, er nog eens uitrolt om dan maar vanaf de planken verder te zingen.

De microfoonstandaard die naar beneden wordt bijgesteld, een band die erbij staat te kijken of het allemaal volstrekt normaal is.

Dakloos en gehandicapt
Er gebeurde wat bij het eerste Nederlandse optreden van het Congolese Staff Benda Bilili in zaal Rasa, een concert ingebed in het vierdaagse Utrechtse popfestival 'Le Guess Who?'. De band bestaat uit dakloze en gehandicapte Congolezen die zich ophouden rond de dierentuin van hoofdstad Kinshasa, en op straat muziek maken om geld op te halen.

Staff Benda Bilili speelt vanuit zelfgebouwde driewielers op een junkyard-instrumentarium van conservenblikken en versleten gitaren, en liet zich dit jaar door westerse oren ontdekken en op plaat uitbrengen. Très Très Fort werd een kleine sensatie in wereld- en popkringen, met prachtige Afrikaanse ballades, catchy rumba, reggae en funk, maar natuurlijk ook met het verhaal achter de plaat, de polio, de levensnood in Kinshasa.

Gimmick
Bij de eerste westerse tour van Staff Benda Bilili ben je dus beducht op de gimmick, de krukken op het podium en het drumstel van lege blikjes. Gaat het verhaal aan de haal met de muziek? Maar na vijf maten lost die hele romantische entourage op in een overdonderend goed optreden, kunnen de rolstoelen bijna worden vergeten en is het inderdaad heel gewoon dat een zanger af en toe eens uit de zitkussens glijdt.

Aanjager van de band is de 17-jarige Roger Landu, niet-gehandicapt maar ooit als zwerfkind door de groep geadopteerd. Landu bespeelt een zelfgemaakt eensnarig harpje, van een boog hout in een leeg melkblik. In uptempo nummers als Avramandole laat Landu het nylon gieren, in de meeslepende Afrocubaanse rumba Moto Moindo kweelt de harp bijna pijnlijk mooi en net niet vals rond de melodie.

Hoe de ritmesectie hierbij perfect rollende funk haalt uit een akoestische bas met gaten en een kist met blikjes, is een godswonder. Maar het indrukwekkendst is de licht hese samenzang van bandleiders Ricky Likabu en Coco Ngambali naast de hoge en funky vocalen van de man die niet in zijn stoel kan blijven zitten. Strak en opzwepend in bandanthem Staff Benda Bilili, hemeltergend tragisch in Polio. De band speelt en staat in Rasa als een huis, ondanks de krakende fundamenten. (deVolkskrant)

4 years in the life of a handicapped band on their way to success. From the sidewalks of Kinshasa to their first concert in Europe... A tale of courage and dignity. A film by Renaud Barret and Florent de La Tullaye. Coming soon 2010.


zaterdag 2 januari 2010

GUNTER LAMOOT VERLAAT MAN BIJT HOND




Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet! Ik geloof het niet!


woensdag 30 december 2009

dinsdag 29 december 2009

VOOR MOEDIGE VROUWEN OVERAL TER WERELD - FABIA CERRA

Susan Boyle was dé ontdekking van “Britain’s got talent”, editie 2009, maar de meest opvallende deelneemster was ongetwijfeld huisvrouw Fabia Cerra. Ze was een danstalent toen ze jong was, maar gezin en kinderen deden haar haar droom opgeven. “Toen ik die droom opgaf, stierf ik vanbinnen”, aldus Cerra.

Tijd voor een 2e kans, dacht ze, en die kreeg ze ook. Met een soort van stripact blies ze de juryleden en het publiek omver. “Jij bent mijn type vrouw”, zuchtte jurylid Piers Morgan. En met een schalkse knipoog van opperjurylid Simon Cowell mocht ze naar de volgende ronde.

Wellicht leverde Fabia Cerra in 2009 het meest hartverwarmende tv-moment van 2009, “voor moedige vrouwen overal ter wereld”. (bron: deredactie.be)




CHAPEAU !

maandag 28 december 2009

PSALM - PAUL CELAN



Niemand kneedt ons nogmaals uit aarde en leem
niemand beleest onze stof.
Niemand.

Uw naam zij geprezen, Niemand.
Om uwentwille
zullen wij bloeien.
U
tegemoet.

Een niets
waren wij, zijn wij, zullen
wij blijven, bloeiend:
de niets-, de
niemandsroos.

Met
de stijl zielshelder,
de meeldraden hemelswoest,
de bloemkroon rood
van ’t purperwoord dat wij zongen
boven, o boven
de doorn.


Met dank aan Rik Torfs

Voor de originele versie en toelichting klik hier.

zondag 27 december 2009

SPRAKELOOS - TOM LANOYE - ROMAN


Eerst dit fragment bekijken op Klara.be

'Sprakeloos' is niet zomaar een nieuw boek. Het is achttien jaar na 'Kartonnen dozen' opnieuw een autobiografische roman. Zo vrolijk en melancholiek zijn ontdekking van een onmogelijke liefde stemde, zo hartverscheurend moet 'Sprakeloos' zijn. Lanoye vertelt over zijn ouders, de jarenlange aftakeling van zijn moeder die aan afasie leed, en haar pijnlijke reactie op zijn coming out.

'Het is een van de moeilijkste boeken die ik ooit heb gemaakt', zei Lanoye tegen interviewer Margot Dijkgraaf. 'Ik moest gruwelijke scènes schrijven: hoe ik mijn moeder uit haar flatje moest laten weghalen door twee ambulanciers terwijl ik wist dat ze daar nooit meer terug zou komen. En tegelijk moest het ook een komisch boek zijn. Die balans vinden tussen tragedie en komedie is niet zo makkelijk.'

Hij kon 'Sprakeloos' pas voltooien nadat ruim een jaar geleden zijn vader overleed. 'Het gebeurt mij maar zelden dat het niet echt loopt. Zoals ik aan het eind van het eerste hoofdstuk concludeer: ik zat op mijn vader te wachten. Toen hij stierf, heb ik alles weggegooid en ben ik opnieuw begonnen. Ik besefte: ik kan niet over mijn moeder schrijven zonder over mijn vader te schrijven.' (Knack - Maarten Dessing) lees meer...

‘De mooiste autobiografische roman van het jaar’
‘Een monument voor een dode moeder én een zelfonderzoek’
(NRC HANDELSBLAD)

‘Het boek van zijn leven’
‘Lanoye haalt al zijn vertelkracht en stilistische brille boven’
(HUMO)

‘Moeiteloos naast het beste van Claus en Boon’
‘Het mooiste wat Lanoye ooit schreef’
‘Een tragikomische klassieker over moeders en zonen, slagers en klanten, leven en dood’
(DE TIJD)

‘Definitief in de galerij der groten’
‘Een indringend en onvergetelijk boek’
‘Een schrijver op het toppunt van zijn kunnen’
(DE STANDAARD)

‘Eén meesterlijke taalvloed in een magistrale roman’
(HET NIEUWSBLAD)

‘Hartverscheurend en hilarisch’
(DE MORGEN)

‘Meesterlijk mooi: een vijfsterren-boek’
(CUTTING EDGE)

‘Een heerlijk en diep ontroerend boek’
(RADIO ÉÉN)

‘Een naar de keel grijpend monument van taal voor een gestorven moeder’
‘Zingt, zindert, maakt je kwaad en doet je schaterlachen’
(HP/DE TIJD)

‘Een verrijzenis van allure’
‘Lanoye pookt en ratelt op zijn klavier dat het een aard heeft’
(DE VOLKSKRANT)

‘Virtuoos proza in het allermooiste Vlaams’
‘Spakeloos, zo laat Lanoye zijn lezer achter’
(ELSEVIER)

‘Een zeer mooi portret van een vader, een familie, een wijk en vooral een moeder’
‘Hilariteit en bewondering vallen de lezer ten deel’
(KLARA)

‘Meer dan ooit weet Lanoye zinnen te stansen als poëzie, in een volvet, warm verhaal’
(HET FINANCIEELE DAGBLAD)

‘Superbe roman van gerijpt romancier’
‘Zijn beste roman tot op heden’
‘Een groot geschenk voor de Nederlandstalige letteren’
(STAALKAART)

zaterdag 26 december 2009

NOISETTES - NEVER FORGET YOU




Aan de overkant van het Kanaal is een nieuwe popster geboren. Ze heet Shingai Shoniwa en is de flamboyante zangeres/bassiste van de Noisettes, een trio dat twee jaar geleden op hun debuut 'What's the Time Mr. Wolf?' al een aanstekelijke mix van pop, indie, punk, soul en jazz liet horen en met hun tweede schaamteloos op de hitlijsten mikt. (Humo - lees meer)