NIEUWS     VERKEER      CULTUUR      WEER     SPORT     CONTACT         

donderdag 24 december 2009

VOORZEKER WEL DE MEXICAANSE GRIEP - JEAN-PAUL MULDERS


"Ik ben Evelien en u kent mij niet persoonlijk", zegt een stem. "Ik heb een boodschap voor u. Van God. Bent u nog gelovig ?"

De vraag is nogal direct om door de parlofoon te worden beantwoord. "Ik heb sympathie voor uw boodschap", zeg ik nerveus terug, "maar nu helaas weinig tijd."

Ik moet mij dringend naar Brussel begeven, maar eerst dient het toilet nog ontstopt. Dat vertel ik niet aan Evelien. Ze zou denken dat ik haar uitlach, terwijl dat mijn bedoeling niet is. Ik heb respect voor de moed van mensen die op wildvreemde deurbellen duwen, of het nu is om mij boodschappen van God aan te smeren of stroopwafels ten voordele van het dieren-asiel. Misschien heb ik voor te veel dingen respect, denk ik soms. Misschien doe ik te hard mijn best. Zo heb ik de onweerstaanbare drang om zwarte mannen voorkomend te behandelen. Er moet er maar een op mij afkomen op de parking van de supermarkt, zo'n zwarte man die grijnst "niet bang zijn voor de zwarte man" en die beweert dat hij student is, al telt hij 45 jaren, of mijn gezicht plooit zich al in een welwillende glimlach. En maar behulpzaam doen, het is sterker dan mijzelf, alsof het mijn persoonlijke taak is alle vooroordelen en discriminaties uit de wereldgeschiedenis goed te maken. Alsof zwarte mannen een soort paradijsvogels zijn, vrij van het klootzakken-gen dat zich onder de blanken welig verspreidde.

De buitenthermometer wijst vier graden Celsius aan. Zonder aanwijsbaar verband daarmee denk ik aan mijn moeder, zoals zij vroeger mijn haartjes waste, terwijl ik een washandje tegen mijn ogen gedrukt hield. O heerlijke tijd, waarin het prikken van zeep veruit het ergste was dat je kon overkomen. Nu was ik zelf soms haartjes, terwijl mijn dochter het washandje tegen haar ogen klemt. Vorige week is zij erg ziek geweest, en dapper, met koorts die opliep tot 40,7 graden. Zij had voorzeker wel de Mexicaanse griep. Toen zij genezen was, sprak zij over een ezel die in de hoek zou moeten staan, omdat hij ia zegde en het beebeetje Jezus wakker maakte. Ook diende de vraag zich aan waarom Nijntje geen mond heeft maar een kruisje. Waarom de fles ketchup scheetjes liet.

Hoewel ik behendig ben geworden met het lange stalen werktuig dat rioolrat wordt genoemd, slaag ik er ditmaal niet in het toilet te ontstoppen. Wel lukt het mij mijn knokkels lelijk te ontvellen. Als ik in een vlaag van radeloosheid kokend water in de pot kap, springt die met een droge klak kapot. Woedend trap ik ertegen, en bezeer ook nog mijn been. Ik zou wel in de badmat kunnen bijten, maar laat dat dan toch maar achterwege. Tijd voor een nieuw watercloset, stel ik zo sereen mogelijk vast, al zal ik wel nooit zo'n charmant exemplaar meer vinden als het oude, met een chique zilveren hendeltje en op het porselein de piramide van Cheops. Daardoorheen loopt nu een lange barst. Ik word daar een beetje treurig van. Op dat toilet deden mensen al hun gevoeg toen ik nog in de kool zat.

Beneden gekomen, veel te laat en danig opgewonden, vind ik een kleurrijke folder in mijn brievenbus. Er staat een lachende zwarte man op, en een vrouw, en een dier dat een eland kan zijn of een kariboe, en een meisje op een paard, en een berg met sneeuw erop in de verte, en op de voorgrond geverniste vruchten zoals op de verpakking van ontbijtgranen. Binnenkort GEEN LIJDEN MEER !, prijkt in triomfantelijke letters boven het idyllische tafereel. "De zachtmoedigen zullen de aarde bezitten, en zij zullen hun heerlijke verrukking vinden in de overvloed van vrede. God zal elke traan uit hun ogen wegwissen, en de dood zal niet meer zijn, noch rouw, noch geschreeuw, noch pijn."

Dat is de boodschap die Evelien mij wou brengen van haar God. Hoewel ik ze te mooi vind om te geloven, moffel ik het foldertje in mijn binnenzak. Ik kan het niet over mijn hart krijgen het zomaar in de vuilnisbak te gooien, bij de stengels van de pijpajuin, de verpakking van een spaarlamp en een inmiddels behaard stuk pizza van de Italiaan om de hoek.

Reacties : jp.mulders@skynet.be


woensdag 23 december 2009

maandag 21 december 2009

DE WINTER STAAT STIL - GERRIT KOUWENAAR



Schrijf de winter staat stil, lees een dag zonder dood
spel de sneeuw als een kind, smelt de tijd
als een klok die zich spiegelt in ijs

het is ijskoud vandaag, dus vertaal wat men schrijft
in een klok die niet loopt, in het vlees
dat bestaat als sneeuw voor de zon

en schrijf hoe haar lichaam bestond en zich boog
gelenigd in vlees en keek achterom
in het oog van vandaag, en lees wat hier staat

de zon op de sneeuw, het kind in de slee
het dichtgewaaid spoor, de onleesbare dood



Uit: 'Een glas om te breken', 1998.

zondag 20 december 2009

BILLY HOLIDAY - MY MAN



Billie Holiday (geboren als Elinore Harris, 1915-1959) groeide op in het armste gedeelte van Baltimore. Tijdens haar jeugd werd ze wegens spijbelen een jaar ondergebracht in een tehuis. Nadat ze weer bij haar moeder mocht wonen, werd ze op kerstavond 1925 verkracht waarna ze terugmoest naar het kindertehuis. Waarschijnlijk al in 1927 zong ze haar eerste noten in Buddy’s Love Club in Baltimore. In het jaar daarna verhuisde ze naar de New Yorkse wijk Harlem waar ze werkte als prostituee maar ook geïnteresseerd raakte in jazz en optrad in de Nest Club.

In 1929 veranderde ze haar naam in Billie Holiday. Holiday was de achternaam van haar vader. Billie komt volgens haarzelf van Billie Dove, een Amerikaanse actrice, maar anderen beweren dat ze deze naam koos omdat haar vader haar ‘Bill’ noemde. In november 1933 neemt ze met Benny Goodman voor Columbia Records haar eerste plaat op: ‘Your Mother’s Son-in-law’. Rond deze tijd schijnt Billie al regelmatig softdrugs te gebruiken. Volgens sommige bronnen is ze daarmee al begonnen rond haar 13e jaar.

Tijdens optredens in de zuidelijke staten van de VS krijgt ze meer dan ooit te maken met racisme. Alhoewel ze een ster is, wordt ze tijdens optredens uitgescholden en wordt ze op en achter het toneel afgezonderd van de blanke orkestleden. In 1941 trouwt ze met Jimmy Monroe. Deze drugssmokkelaar liet Billie kennismaken met opium. Billie trouwt meerdere malen en heeft vele relaties. In de meeste ervan is sprake van misbruik. Ondanks arrestaties vanwege haar druggebruik (inmiddels o.a. heroïne), ziekenhuisopnames en afkickperiodes, blijft Billie een grote ster en treedt ze na 1947 regelmatig op in Carnegie Hall (Hier begint ze met het dragen van één of meerdere witte gardenia’s in haar haar. Verschroeid haar of van een fan ontvangen bloemen zijn enkele van de redenen die worden genoemd voor het onstaan van dit handelsmerk) en diverse Europese landen.

Haar laatste optreden vond plaats op 25 mei 1959 in het Phoenix Theatre. Na een coma, veroorzaakt door veelvuldig drugsgebruik, wordt Billie op haar sterfbed gearresteerd vanwege haar drugsverslaving, toentertijd een misdaad op zich. Op 17 juli 1959 overlijdt ze op 44-jarige leeftijd in het Metropolitan Hospital in New York. (lees meer - MusicalFan.net)


donderdag 17 december 2009

VIC EN ZIJN VROUWTJE - JEAN-PAUL MULDERS


We reden naar het Vogelparadijs omdat ik hoopte daar vogels aan te treffen, zebravinkjes en parkieten met kromme snavels en misschien een bontgekleurde kaketoe, maar dat was tevergeefs want het Vogelparadijs bleek met een hangslot vergrendeld. Het was jaren geleden dat ik er kwam en ik denk dan dat de dingen op mij zullen wachten, maar dat is natuurlijk niet waar, de dingen zijn constant in beweging en je hoeft je rug nog maar te keren of er wordt iets bijgebouwd of afgebroken en er is iemand gestorven of geboren. In het laatste geval is de kans groot dat het kind Emma of Mohammed heet, bij zeldzamer gelegenheden Mozes.

Op de terreinen van wijlen het Vogelparadijs lagen nu kapotte drinkfonteinen en roestige kooien. De gebouwen zelf waren verlaten, met donkere gaten in plaats van ramen, die je bij valavond als lege oogkassen aanstaarden. In de verte gilde een trein, wat het tafereel van de juiste soundtrack voorzag. "Het Vogelparadijs is heden gesloten", mompelde ik, en we liepen terug naar de wagen, naar de drukke uitvalsweg waar een Esso was en een Brantano en ook een winkel waar je gsm's met touchscreen kon kopen voor 1 euro per dag.

Op weg naar huis stuiterden de ruitenwissers over het glas. Het regende al weken en de Westhoek stond blank en hoewel ik vier hoog in de wolken woon, was de kilte in mijn knoken en botten gekropen - ondanks het lichtnet van de Aldi dat ik met acht zuignappen tegen het raam had gehangen, 160 spaarzame ledlampjes voor 11,99 euro. Ik snakte naar atollen en witte stranden. Door het raam zag ik de silhouetten van huizen en zwarte waterplassen waarin voortjagende wolken weerspiegeld werden. Ik at een peer, een mandarijn, een stuk chocola, vijf speculaaskoekjes en nog een peer, maar nu een Doyenne in plaats van een Conference (nog goed dat de mensen niet weten wat wij zoal naar binnen stouwen, in de beslotenheid van onze kabinetten). Toen klapte ik de laptop open en surfte naar feesboek, in de hoop de wind te verjagen die in de schoorsteen zijn staart achterna zat.

Ambetant volk riep mij op om fan te worden van groepen die mij geen bal interesseerden, zoals Preuteleute meug nie splitsen, het Team Alexander De Croo en Mensen die het wel leuk vinden dat Ignace Crombé nu in Stasegem woont. Maar er was ook een vriendschapsverzoek van Vic. Vreemd dat ik mij Vic meteen voor de geest kon halen. Mijn gedachten vlogen door tijd en ruimte en streken neer in 1981, bij de elektriciteitscabines achter de appartementen. Daar zat Vic, op zijn fiets, met onder zijn arm de hardrockelpees die hem moesten helpen om erbij te horen. Ondanks die platen hoorde Vic er niet echt bij, misschien omdat hij voluit Victor heette, misschien omdat hij debardeurkes droeg, platte oren had of weetikveel waarvoor je toen nog allemaal kon worden uitgesloten. Er werd gezegd dat Vic een zelfmoordpoging had ondernomen, met een fietsrekker godbetert. Hij was niet zo'n jongen die de borsten van Barbara mocht bepotelen, het dertienjarige mokkel dat de natte droom van puistig Wijk ter Waaiboom was.

Vic ziet er gelukkig uit op feesboek, met dat glaasje bubbels in zijn hand en die dromerige glimlach. Hij zit vaster in het vlees dan vroeger, en de vlekken zon op de hortensia's versterken de indruk van welbehagen. "Dit ben ik met mijn vrouwtje", staat er trots, en voor één keer wil ik dat verkleinwoord door de vingers zien. Het vrouwtje lijkt zo iemand die op zondagmiddag met een appelboor aan de slag durft gaan. Er zijn ook foto's van 'de kids', twee kleuters nog. Een late roeping.

Vic heeft het gehááld, is wat ik moet denken. In tegenstelling tot populairdere vogels van toen is hij niet aan zijn einde gekomen op een brommer, noch door slechte drugs, noch bij het beklimmen van de een of andere debiele berg. Hij is niet aan testosteron bezweken maar werd een tevreden heftruckchauffeur. Het doet mij deugd dat te zien. Het is alsof iets van Vics tevredenheid op mij afstraalt en mij verzoent met de weg die wij inmiddels hebben afgelegd.

Reacties : jp.mulders@skynet.be


woensdag 16 december 2009

maandag 14 december 2009

VOLLUK - SIMON VINKENOOG



Ik groeide op in volksbuurten
als volksjongen
ik bezocht wekelijks het volksbadhuis
ooit at ik wel eens in een volksgaarkeuken
en af en toe in de Volkenbond bij het Entrepôtdok.

Op de Albert Cuypmarkt bezoek ik graag een volkskoffiehuis
waar ik luister naar volkswijsheid uit de volksmond;
mijn moeder was volksvrouw
en leed aan volksziekte of -woede:
Schoonhouden! Voeten vegen!
Wat moeten de buren wel denken!

Ik wierp wel eens een blik in een krant
die zich het Volksdagblad noemde
en een van de kranten die ik lees
heet de Volkskrant

Ik weet niets van volksaard of volkseigen
ik ben geen volksmenner of volksschrijver
en speel in geen enkel volkstheater

Ik ben niemands volksvertegenwoordiger
spreek namens geen enkele bevolkingsgroep
en schrijf dit in mijn volkstuin
in het Nederlands, de taal van het volk
waartoe ik behoor.

Volluk! Is daar iemand?


Uit: 'De ware Adam', 2000.

zondag 13 december 2009

MOZART SONATE K.545 - MITSUKO UCHIDA




"Uchida is, simply, Uchida – an elegant, deeply musical interpreter who strikes an inspired balance of head and heart in everything she plays"
Chicago Tribune


vrijdag 11 december 2009

DE KOLDERBRIGADE - VEILIGHEID EU-TOP


(foto De Standaard)

"Als we gedacht hadden dat iemand zo stupide zou zijn om dergelijke gevaarlijke toestanden uit te halen, was het waarschijnlijk niet gebeurd."
Christian De Coninck van de Brusselse politie

De Brusselse politie zegt dat er weinig tegen te doen is als actievoerders met omgebouwde wagens en valse toegangsbewijzen binnenkomen op een Europese top. De elf militanten van Greenpeace die dat gisteravond deden, blijven voorlopig aangehouden.

Wie herinnert zich nog de 'Kolderbrigade', de komediereeks op de BRT, begin jaren tachtig. De kolderbrigade was een mengeling van Vlaams volkstheater, een sitcom en een persiflage op het genre van de politiereeks. Aan het hoofd stond politiecommissaris Kolder (Romain Deconinck). Hij werd bijgestaan door twee hulpinspecteurs, inspecteur Leo (Leo Martin) en inspecteur Gaston (Gaston Berghmans).

Toen ik het hoofd van Brusselse politie bezig hoorde moest ik spontaan aan deze serie denken . Spijtig dat het gisteren niet om te lachen was.

Volgens Christian De Coninck waren de regeringsleiders op geen enkel moment in gevaar geweest, want de militanten waren enkel tot aan de rode loper geraakt!

Stel dat het geen militanten van Greenpeace waren geweest maar 'volgelingen' van Osama Bin Laden, netjes in het pak en vergezeld van een paar Kalashnikovs! De 'rode loper' zou hier een totaal andere betekenis hebben gekregen.

donderdag 10 december 2009

TWINTIG WITTE POESJES - JEAN-PAUL MULDERS


La moule sucrée heet het etablissement, en even probeer ik mij voor te stellen hoe een gesuikerde mossel zou smaken. Ik mag er niet aan denken. Vijf minuten geleden heb ik een dubbele regenboog gezien, die strak opklom boven de huizen. Met mijn mond een beetje open heb ik ernaar staan kijken en good hope gefluisterd, want een kinderhand is gauw gevuld en om goede hoop zit een mens altijd verlegen.

Nu ben ik mijn gazet aan het lezen, in de hoek van een gelagzaal waar geen gelach weerklinkt, maar de schurende stemmen van mannen met buiken. Zoals altijd staat de krant vol merkwaardige verhalen. Verhalen van hartzeer en verhalen over stommiteiten, die wij graag lezen omdat wij ons daar dan mee vergelijken en tot de slotsom komen dat ons leven, hoewel niet perfect, toch zo beroerd nog niet is. Ik ken de krant inmiddels wel, daarvoor heb ik er zelf lang genoeg voor gewerkt. Belevenissen van dieren doen het goed, en die van de superrijken, alsook verhalen over mensen die dommer zijn dan de lezer. Daar houdt de lezer van : zo'n artikel over een vent die de naam van zijn lief foutief op zijn arm liet tatoeëren, waarop zij hem de bons heeft gegeven. Bij zo'n nieuwstijding voelt de lezer zich geestelijk gezond en slim, een winner. Leedvermaak verkoopt.

'Johannes Paulus II sloeg zichzelf met zweep', staat in een hoekje van pagina negen, boven het bericht dat een fles wijn per dag volgens een wetenschappelijk tijdschrift goed is voor het hart. Ik baal van dat soort onderzoek. Als je een tijdje meedraait in de pers, heb je het allemaal zien passeren : van studies waaruit blijkt dat mensen die veel peren eten vruchtbaarder zijn dan mensen die appelen eten, tot onderzoek dat aantoont dat dagelijks douchen je korter doet leven. Een Australische professor heeft, na acht jaar studie op bijna tienduizend mensen, uitgevogeld dat op elke belangrijke gebeurtenis in een mensenleven een prijs kan worden geplakt. Zo staat het overlijden van een geliefde voor een man gelijk aan het verlies van 385.000 euro, terwijl een huwelijk overeenkomt met het winnen van 19.000 euro. De geboorte van een kind is voor een man 20.000 euro waard, maar voor een vrouw slechts 5300 euro - begrijpe wie kan. Dat soort onzin wordt, van Washington tot Wachtebeke, elke dag weer gedrukt.

Het meisje aan de tafel naast mij heeft begerenswaardige oren en een smartphone waarin kristallen van Swarovski zijn verwerkt. Ze is van het type dat, nog steeds volgens mijn krant, op een willekeurige dag 515 chemicaliën op haar lichaam aanbrengt. "Ik snak ernaar mijn ei te kunnen leggen", bezweert ze de jongen tegenover haar, met die vreselijke uitdrukking uit de hoenderwereld die altijd al mijn tenen heeft doen krullen. Wat zou haar ei zijn ? vraag ik mij af. Ze ziet er niet uit als iemand die een godsdienst zal stichten of een gedicht zal schrijven zoals Hugo Claus, zo'n gedicht waar Absynthe Minded een liedje van kan maken dat ik inmiddels beu ben gehoord. Begrijpt ze niet dat ze een van die zes miljard mensen is die hier even mag rondscharrelen alvorens voorgoed, zonder geur of merk, weer in de oersoep op te lossen ?

De duisternis valt buiten en ik heb mijn krant inmiddels helemaal uit, tot en met de hoopgevende boodschap dat Mariah Carey de kerstverlichting in een winkelcentrum slechts wil aansteken als in een decor wordt voorzien met twintig witte poesjes en honderd witte duiven. Er moet ook een roze Rolls-Royce zijn en dito confetti in de vorm van vlindertjes. Anders stuurt Mariah haar kat, een daadkrachtig standpunt waar ik haar alleen maar gelijk in kan geven. Ik stap door de draaideur van La moule sucrée naar buiten, de novemberavond in, en zeg - voor het plezier dat ook eens te kunnen zeggen - de woorden die ik van mijn grootvader hoorde : "Een goede oorlog, dát hebben wij nodig."

Maar ik hoop dat die vandaag niet uitbreekt en ook nog niet morgen, want de feestdagen komen eraan, en om volstrekt irrationele redenen kijk ik ernaar uit om met slingers en ballen een kerstboom te tooien.

Reacties : jp.mulders@skynet.be