woensdag 9 december 2009
dinsdag 8 december 2009
HOE LAAG KAN JE VALLEN?
Vorige week deed Chris Cockmartin, de ex van Goedele Liekens, in Dag Allemaal een opmerkelijke uitspraak. 'Hij zou zich perfect in een relatie zien met Phaedra Hoste.'
Wie staat er deze week op de cover van Dag Allemaal? Juist!
Ongelooflijk toch, er dient zich een nieuwe trend aan: BV's dromen luidop van een nieuwe relatie. Ze laten via de media weten dat ze een nieuwe partner op het oog hebben en noemen die ook bij naam. De uitverkorene weet nog van niets maar die zal door een bekend weekblad (ook het grootste) van het goede nieuws op de hoogte worden gebracht.
Het nieuwe concept biedt belangrijke voordelen. Je hoeft geen tijd te verliezen met het organiseren van een ontmoeting met de uitverkorene. In een paar pagina's omschrijf je jezelf en maak je je voorkeur bekend. Sec en rationeel!
Het is ook kostenbesparend. De romantische etentjes om elkaar beter te leren kennen worden overgeslagen. Geen nutteloze verspilling van dure brandstof, stel dat de villa's honderd kilometer van elkaar verwijderd liggen.
Duizenden lezers kunnen wekelijks mee genieten van welke kant de relatie opgaat. De beide partners bepalen zelf hoever ze gaan. Blijven ze communiceren via het weekblad of worden er gsm-nummers uitgewisseld. (wordt vervolgd)
Het nieuwe concept biedt belangrijke voordelen. Je hoeft geen tijd te verliezen met het organiseren van een ontmoeting met de uitverkorene. In een paar pagina's omschrijf je jezelf en maak je je voorkeur bekend. Sec en rationeel!
Het is ook kostenbesparend. De romantische etentjes om elkaar beter te leren kennen worden overgeslagen. Geen nutteloze verspilling van dure brandstof, stel dat de villa's honderd kilometer van elkaar verwijderd liggen.
Duizenden lezers kunnen wekelijks mee genieten van welke kant de relatie opgaat. De beide partners bepalen zelf hoever ze gaan. Blijven ze communiceren via het weekblad of worden er gsm-nummers uitgewisseld. (wordt vervolgd)
Tot volgende week!
maandag 7 december 2009
AFSPRAAK - HAGAR PEETERS
Hij is niet op komen dagen.
Misschien werd hij ziek of liep hij
onder de tram, misschien sprak een ander
hem aan. Misschien vergat hij zijn horloge
of vergat het horloge hem de juiste tijd te geven.
Misschien wilde zijn auto niet starten
of begaf die het halverwege.
Misschien belde iemand hem juist voor hij vertrok,
met het bericht dat hij naar een crematie moest
of dat zijn moeder is overleden.
Misschien kwam hij een kennis van vroeger tegen.
Misschien had hij ruzie op zijn werk,
is hij ontslagen en heeft hij
zijn hoofd onder een kussen begraven.
Misschien stond de brug open, en ook de volgende.
Misschien bleef het stoplicht op rood staan.
Misschien heeft de pinautomaat zijn pasje ingeslikt
of bleek hij onderweg zijn portemonnee vergeten.
Misschien was hij zijn bril kwijt
kon hij niet stoppen met lezen
was er een programma op tv dat hij af wilde zien
kreeg hij zijn huisdeur niet op slot
kon hij nergens zijn sleutelbos vinden,
en begon plotseling zijn hond over te geven.
Misschien was er geen telefoon in de buurt,
kon hij het restaurant niet vinden
of zit hij per vergissing elders te wachten.
Misschien - de laatste onbegrepen
en onvoorziene mogelijkheid -
houdt hij niet langer van mij.
uit: 'Genoeg gedicht over de liefde vandaag', 1999.
zaterdag 5 december 2009
LUXE - HEIDI LENAERTS
Ik zat op een huifkar. Zondag.
Of zit je “in” een huifkar?…
Maakt niet uit… Waarom of met wie ook niet.
Wél wat ik daar hoorde…
De “huifkarbestuurder”, Mark, vertelde over eerdere “passagiers”: een jong koppeltje, met baby.
Ze logeerden ook in Marks pensionnetje en zeiden, op een ochtend: “We moeten nog naar de bank”…
Mark vertelde dit tijdens een tussenstop, middenin de zompige Hoge Venen.
Het was er stil, bijna zo stil als in Death Valley, waar ik de stilste stilte ooit gewaarwerd…
En Mark wees naar een bankje, één bankje, middenin de natuur, middenin het niets, een bankje bij een boom…
“Daar wilden ze naartoe… Er zijn nog mensen die met weinig tevreden zijn…”
Niets
Ik heb uuuuren gewandeld zaterdag. Op een smal houten padje in de Hoge Venen.
En ik dacht even niet aan wat ik niet heb, of aan wat ik zou willen hebben.
Ik dacht gewoon aan Dat Het Er Zo Mooi Was.
Eiland
Ik sprak onlangs met Sir Peter Maxwell Davies. Britse grootmeester. Componist.
Hij woont op een eiland, en als de zeespiegel blijft stijgen, zal ie zij huisje op het strand verliezen.
Daar dacht ie aan tijdens een wandeling op het strand.
En dat ie daar misschien rond kon componeren. Om de mensen “aware” te maken.
Waarom niet?
Wandel dus, wanneer je even te veel wil.
Of niet weet wat je wil.
Wanneer Het Leven weer eens Te Snel, Te Veel is.
Leef! Wandel! Het maakt je blijer. Echt waar.
En misschien krijg je wel inspiratie. Van iets moois, voor iets moois…
ps:
En ik geef nog even wat mooie “wandelwoorden” én tips mee van de Amerikaanse schrijver Ralph Waldo Emerson…
“Few people know how to take a walk. The qualifications are endurance, plain clothes, old shoes, an eye for nature, good humor, vast curiosity, good speech, good silence and nothing too much.”
Of zit je “in” een huifkar?…
Maakt niet uit… Waarom of met wie ook niet.
Wél wat ik daar hoorde…
De “huifkarbestuurder”, Mark, vertelde over eerdere “passagiers”: een jong koppeltje, met baby.
Ze logeerden ook in Marks pensionnetje en zeiden, op een ochtend: “We moeten nog naar de bank”…
Mark vertelde dit tijdens een tussenstop, middenin de zompige Hoge Venen.
Het was er stil, bijna zo stil als in Death Valley, waar ik de stilste stilte ooit gewaarwerd…
En Mark wees naar een bankje, één bankje, middenin de natuur, middenin het niets, een bankje bij een boom…
“Daar wilden ze naartoe… Er zijn nog mensen die met weinig tevreden zijn…”
Niets
Ik heb uuuuren gewandeld zaterdag. Op een smal houten padje in de Hoge Venen.
En ik dacht even niet aan wat ik niet heb, of aan wat ik zou willen hebben.
Ik dacht gewoon aan Dat Het Er Zo Mooi Was.
Eiland
Ik sprak onlangs met Sir Peter Maxwell Davies. Britse grootmeester. Componist.
Hij woont op een eiland, en als de zeespiegel blijft stijgen, zal ie zij huisje op het strand verliezen.
Daar dacht ie aan tijdens een wandeling op het strand.
En dat ie daar misschien rond kon componeren. Om de mensen “aware” te maken.
Waarom niet?
Wandel dus, wanneer je even te veel wil.
Of niet weet wat je wil.
Wanneer Het Leven weer eens Te Snel, Te Veel is.
Leef! Wandel! Het maakt je blijer. Echt waar.
En misschien krijg je wel inspiratie. Van iets moois, voor iets moois…
ps:
En ik geef nog even wat mooie “wandelwoorden” én tips mee van de Amerikaanse schrijver Ralph Waldo Emerson…
“Few people know how to take a walk. The qualifications are endurance, plain clothes, old shoes, an eye for nature, good humor, vast curiosity, good speech, good silence and nothing too much.”
vrijdag 4 december 2009
DANI KLEIN - 'KLASSE' MADAME
'Ik ben nooit verslaafd geweest aan drugs, maar aan mannen die drugs gebruikten'
In de tweede helft van de jaren tachtig zag ik de oerversie van Vaya Con Dios live, en ik vond dat het getalenteerde Brusselse meisje dat met een verrukkelijke huig-r had meegezongen op 'Stroom' van Arbeid Adelt! goed was terechtgekomen. Het duurde niet lang of het trio kreeg internationale erkenning, en het duurde net iets langer of Dirk Schoufs overleed aan de gevolgen van een overdosis en Willy Willy naar The Scabs uitweek.
Dani Klein (55) volhardde met vallen en opstaan in Vaya Con Dios. Nu is ze weer elegant opgestaan: het bewijs is de cd 'Comme on est venu...'. Op een zondagmiddag ben ik bij haar op de koffie in Watermaal-Bosvoorde/Watermael-Boitsfort. Simon Schoovaerts (32) is er ook: haar eniggeboren zoon, die 'Comme on est venu...' geproducet heeft. Morgenvroeg vertrekt Dani Klein voor een concert naar Roemenië. 'Het verbaast steeds meer mensen dat ik nog altijd zo vaak in het buitenland optreed,' zegt ze, en ook: 'Als ik thuis ben, luister ik bijna nooit meer naar muziek. Ik hou van stilte, denk ik. Dat is nieuw (lacht).» (rv - HUMO) lees verder ...
In de tweede helft van de jaren tachtig zag ik de oerversie van Vaya Con Dios live, en ik vond dat het getalenteerde Brusselse meisje dat met een verrukkelijke huig-r had meegezongen op 'Stroom' van Arbeid Adelt! goed was terechtgekomen. Het duurde niet lang of het trio kreeg internationale erkenning, en het duurde net iets langer of Dirk Schoufs overleed aan de gevolgen van een overdosis en Willy Willy naar The Scabs uitweek.
Dani Klein (55) volhardde met vallen en opstaan in Vaya Con Dios. Nu is ze weer elegant opgestaan: het bewijs is de cd 'Comme on est venu...'. Op een zondagmiddag ben ik bij haar op de koffie in Watermaal-Bosvoorde/Watermael-Boitsfort. Simon Schoovaerts (32) is er ook: haar eniggeboren zoon, die 'Comme on est venu...' geproducet heeft. Morgenvroeg vertrekt Dani Klein voor een concert naar Roemenië. 'Het verbaast steeds meer mensen dat ik nog altijd zo vaak in het buitenland optreed,' zegt ze, en ook: 'Als ik thuis ben, luister ik bijna nooit meer naar muziek. Ik hou van stilte, denk ik. Dat is nieuw (lacht).» (rv - HUMO) lees verder ...
Dani Klein heeft klasse, stijl, uitstraling. Ze heeft iets te vertellen en ... ze kan zingen!
donderdag 3 december 2009
TEGELTJESWIJSHEID - JEAN-PAUL MULDERS
Je tilt een niet zo zwaar valies uit de lift, je rug getorst in een onnatuurlijke houding, en daar zit je opeens, à quattre pattes, in kikvorsperspectief aankijkend tegen een halletje dat sinds 1955 niet meer is veranderd, met in je rug een soort pijn die bij de minste beweging ondraaglijk lijkt te zullen worden. Als een dier kruip je naar binnen, achter de spionnetjes loerende ogen vermoedend, ogen van buren die wellicht zullen denken dat je strontzat op handen en voeten zit, ter grond neergezegen ten gevolge van de drank, wat een voor de hand liggender verklaring is dan een laf valies van Samsonite.
Het lijkt nu alsof ik in een levensgrote mollenklem zit, die probeert mij dubbel te vouwen. Lumbago is een te gemoedelijke benaming voor dit soort zeer, dat meestentijds knagend is maar bij momenten scherp alsof er een breinaald in je rug wordt gestoken. Lumbago doet mij aan een goedgeluimde dikkerd denken, een vrolijke olijkerd die hobbelt op een schommelpaard. Woorden voeren mij wel vaker naar onverwachte oorden, die nog maar weinig te maken hebben met hun oorspronkelijke betekenis. Soms is de link vergezocht, soms ligt hij voor de hand. Zo levert het zeurderig gezongen Vicious van Lou Reed mij altijd weer even het beeld op van rotspartijtjes in een aquarium.
Lumbago schijnt, in tegenstelling tot rotspartijtjes in een aquarium, een van de manieren te zijn waarmee je lichaam je laat merken dat je het rustiger aan moet doen. Noodgedwongen zeg ik een aantal verplichtingen af die gisteren nog zo belangrijk leken maar nu de duimen moeten leggen voor dat ene, al de rest uitsluitende verlangen : geen rugpijn meer te hebben. "Gezonde mensen hebben vele wensen, zieke mensen hebben er maar één." Je moet eerst zelf iets mankeren om deze tegeltjeswijsheid ten volle te snappen.
Ik gebruik de vrijgekomen tijd om naar de Plat Préférés van Armand Pien en Charles de Gaulle te kijken, en een boekje te lezen van de Fransman Philippe Claudel : Het kleine meisje van meneer Linh. Dat kleinood van amper 140 bladzijden bevalt mij erg. In de hoofdrol een oude man, een vluchteling uit een ver en geurvol land, die als enige van zijn familie de oorlog overleefd heeft en met zijn kleindochter in de armen aanbelandt in een westerse stad, waar hij verweesde wandelingen maakt. Op een bank in het park sluit hij vriendschap met meneer Bark, een reus van een autochtoon die óók zijn vrouw verloren heeft. Ondanks het feit dat de twee mannen geen woord van elkaars taal begrijpen behalve goeie-dag, dat ze te pas en te onpas gebruiken, ontstaat er een vriendschap die diep is en aangrijpend.
De taal is zo eenvoudig, het verhaal niettemin zo meeslepend en de ontknoping dermate verrassend dat ik van een juweeltje durf te gewagen. Misschien kun je de mensen indelen in twee soorten : zij die ontroerd raken door dit boekje en zij die er geen bal aan zouden vinden. Die laatsten maken weinig kans soulmates van mij te worden.
Claudel (dezelfde die Grijze zielen schreef) staat op het achterplat als een ruwe bolster, blanke pit, een vent die van de wereld wel het zijne heeft gezien. Zo een die bij wijze van research door achterbuurten slentert om daar getuige te zijn van groepsverkrachtingen, maar niettemin zijn gevoel voor het schone en het zachte heeft bewaard. "Wat is een mensenleven anders dan een keten van leed om je hals ?" is waarschijnlijk de somberste zin uit het boek, zo een waar ik instemmend bij moet knikken, Toon Hermans ten spijt. Tegelijk is Het kleine meisje van meneer Linh echter ook een hoopvol boek, waarin mededogen zit en liefde die de dood overleeft. Samen met Kruisweg van Diane Broeckhoven en Nachttrein naar Lissabon van Pascal Mercier behoort het tot de romans die het afgelopen jaar de meeste indruk op mij hebben gemaakt. Ik heb er een kratje van ingeslagen, om aan vrienden en bekenden cadeau te doen, in de hoop dat ze er rug- en andere zeren even bij kunnen vergeten.
Met die lumbago van mij is het trouwens al een heel stuk beter, waarvoor dank.
Het lijkt nu alsof ik in een levensgrote mollenklem zit, die probeert mij dubbel te vouwen. Lumbago is een te gemoedelijke benaming voor dit soort zeer, dat meestentijds knagend is maar bij momenten scherp alsof er een breinaald in je rug wordt gestoken. Lumbago doet mij aan een goedgeluimde dikkerd denken, een vrolijke olijkerd die hobbelt op een schommelpaard. Woorden voeren mij wel vaker naar onverwachte oorden, die nog maar weinig te maken hebben met hun oorspronkelijke betekenis. Soms is de link vergezocht, soms ligt hij voor de hand. Zo levert het zeurderig gezongen Vicious van Lou Reed mij altijd weer even het beeld op van rotspartijtjes in een aquarium.
Lumbago schijnt, in tegenstelling tot rotspartijtjes in een aquarium, een van de manieren te zijn waarmee je lichaam je laat merken dat je het rustiger aan moet doen. Noodgedwongen zeg ik een aantal verplichtingen af die gisteren nog zo belangrijk leken maar nu de duimen moeten leggen voor dat ene, al de rest uitsluitende verlangen : geen rugpijn meer te hebben. "Gezonde mensen hebben vele wensen, zieke mensen hebben er maar één." Je moet eerst zelf iets mankeren om deze tegeltjeswijsheid ten volle te snappen.
Ik gebruik de vrijgekomen tijd om naar de Plat Préférés van Armand Pien en Charles de Gaulle te kijken, en een boekje te lezen van de Fransman Philippe Claudel : Het kleine meisje van meneer Linh. Dat kleinood van amper 140 bladzijden bevalt mij erg. In de hoofdrol een oude man, een vluchteling uit een ver en geurvol land, die als enige van zijn familie de oorlog overleefd heeft en met zijn kleindochter in de armen aanbelandt in een westerse stad, waar hij verweesde wandelingen maakt. Op een bank in het park sluit hij vriendschap met meneer Bark, een reus van een autochtoon die óók zijn vrouw verloren heeft. Ondanks het feit dat de twee mannen geen woord van elkaars taal begrijpen behalve goeie-dag, dat ze te pas en te onpas gebruiken, ontstaat er een vriendschap die diep is en aangrijpend.
De taal is zo eenvoudig, het verhaal niettemin zo meeslepend en de ontknoping dermate verrassend dat ik van een juweeltje durf te gewagen. Misschien kun je de mensen indelen in twee soorten : zij die ontroerd raken door dit boekje en zij die er geen bal aan zouden vinden. Die laatsten maken weinig kans soulmates van mij te worden.
Claudel (dezelfde die Grijze zielen schreef) staat op het achterplat als een ruwe bolster, blanke pit, een vent die van de wereld wel het zijne heeft gezien. Zo een die bij wijze van research door achterbuurten slentert om daar getuige te zijn van groepsverkrachtingen, maar niettemin zijn gevoel voor het schone en het zachte heeft bewaard. "Wat is een mensenleven anders dan een keten van leed om je hals ?" is waarschijnlijk de somberste zin uit het boek, zo een waar ik instemmend bij moet knikken, Toon Hermans ten spijt. Tegelijk is Het kleine meisje van meneer Linh echter ook een hoopvol boek, waarin mededogen zit en liefde die de dood overleeft. Samen met Kruisweg van Diane Broeckhoven en Nachttrein naar Lissabon van Pascal Mercier behoort het tot de romans die het afgelopen jaar de meeste indruk op mij hebben gemaakt. Ik heb er een kratje van ingeslagen, om aan vrienden en bekenden cadeau te doen, in de hoop dat ze er rug- en andere zeren even bij kunnen vergeten.
Met die lumbago van mij is het trouwens al een heel stuk beter, waarvoor dank.
Reacties : jp.mulders@skynet.be
woensdag 2 december 2009
dinsdag 1 december 2009
WERELD AIDS DAG - SOLIDARITEITSCAMPAGNE SENSOA
Elke dag krijgen in België gemiddeld drie mensen te horen dat ze drager zijn van hiv. Het virus raakt vooral mensen uit de actieve bevolkingsgroep van 20 tot 45 jaar. Taboes, vooroordelen en onjuiste of onvolledige informatie over het besmettingsrisico en de toekomstperspectieven voor mensen met hiv kunnen leiden tot angst, onzekerheid, onbegrip en afwijzing.Uit de resultaten van de laatste Gezondheidsenquête uit 2004 blijkt dat in Vlaanderen 74% van de bevolking “één of meerdere discriminatoire houdingen tegenover seropositieve personen heeft”.
Concreet betekent dit dat zij minstens één discriminerende uitspraak beaamden. Het gaat dan over geen maaltijd willen gebruiken samen met een seropositief persoon of de kinderen niet in gezelschap willen laten van een seropositief persoon (kinderoppas, andere seropositieve kinderen). Of men gaat ermee akkoord dat een werkgever een werknemer mag ontslaan omwille van het feit dat hij of zij besmet is met hiv. Of men vindt dat als een van de collega’s seropositief is, zij daarvan, zelfs zonder diens toestemming, op de hoogte moeten worden gebracht.
Mensen met hiv proberen hun infectie dan ook vaak zo lang mogelijk verborgen te houden voor anderen. Uit onderzoek van Sensoa bij seropositieven blijkt dat slechts drie procent hun diagnose aan iedereen kenbaar maakt. Niet alleen algemeen is het voor mensen met hiv of aids moeilijk om met afwijzing of de angst daarvoor om te gaan. In sommige concrete situaties worden zij daadwerkelijk geconfronteerd met het stigma en de vooroordelen die nog steeds aan hun ziekte kleven. Zelfs medisch personeel reageert vaak afwijzend of met overdreven voorzichtigheid op patiënten met hiv.
Ook op relationeel vlak heeft een infectie met hiv zware consequenties. Het starten van een nieuwe relatie strandt vaak bij de bekendmaking van de hiv-diagnose. Maar ook bestaande relaties komen onder druk te staan. Soms zien mensen met hiv na verloop van tijd zo op tegen die teleurstelling dat zij afzien van nieuwe relaties. Ook de angst iemand te kunnen infecteren, is voor sommigen voldoende om een relatie met iemand die niet seropositief is, uit te sluiten. Zelfs vriendschappen en familiale banden zijn soms niet sterk genoeg om over de hiv-status heen te kunnen stappen. (lees verder over de solidariteitscampagne van Sensoa)
Concreet betekent dit dat zij minstens één discriminerende uitspraak beaamden. Het gaat dan over geen maaltijd willen gebruiken samen met een seropositief persoon of de kinderen niet in gezelschap willen laten van een seropositief persoon (kinderoppas, andere seropositieve kinderen). Of men gaat ermee akkoord dat een werkgever een werknemer mag ontslaan omwille van het feit dat hij of zij besmet is met hiv. Of men vindt dat als een van de collega’s seropositief is, zij daarvan, zelfs zonder diens toestemming, op de hoogte moeten worden gebracht.
Mensen met hiv proberen hun infectie dan ook vaak zo lang mogelijk verborgen te houden voor anderen. Uit onderzoek van Sensoa bij seropositieven blijkt dat slechts drie procent hun diagnose aan iedereen kenbaar maakt. Niet alleen algemeen is het voor mensen met hiv of aids moeilijk om met afwijzing of de angst daarvoor om te gaan. In sommige concrete situaties worden zij daadwerkelijk geconfronteerd met het stigma en de vooroordelen die nog steeds aan hun ziekte kleven. Zelfs medisch personeel reageert vaak afwijzend of met overdreven voorzichtigheid op patiënten met hiv.
Ook op relationeel vlak heeft een infectie met hiv zware consequenties. Het starten van een nieuwe relatie strandt vaak bij de bekendmaking van de hiv-diagnose. Maar ook bestaande relaties komen onder druk te staan. Soms zien mensen met hiv na verloop van tijd zo op tegen die teleurstelling dat zij afzien van nieuwe relaties. Ook de angst iemand te kunnen infecteren, is voor sommigen voldoende om een relatie met iemand die niet seropositief is, uit te sluiten. Zelfs vriendschappen en familiale banden zijn soms niet sterk genoeg om over de hiv-status heen te kunnen stappen. (lees verder over de solidariteitscampagne van Sensoa)
maandag 30 november 2009
DAPPER - BART MOEYAERT
Meer nog dan een ochtendzoen
heb ik 's morgens moed vandoen.
Wakker worden is geen kunst.
Dat gaat.
Van kwaad is beddengoed
zich niet bewust
en koude slaapt niet graag
onder een deken.
Het is de mat die
met de wereld vergeleken
veel te klein is als begin,
en zelfs met mij er middenin,
een beetje knelt.
Ik aarzel lang, rechtop in bed,
bedenk dat net als ja of het
het woordje bang
vaak in mijn dagboek staat,
maar dapper is mijn broer
en zelf ben ik een held.
Dat helpt.
Opstaan is de kunst.
Meer dan een paar ochtendzoenen
heb ik nood aan stoute schoenen.
uit: 'Verzamel de liefde', 2006.
zondag 29 november 2009
CHRISTINA PLUHAR - UNE AME ITALIENNE
Met dank aan Het Radio 1 programma Moshi en mevrouw Elisabeth Marain. Elisabeth Marain schrijft een brief aan Christina Pluhar. De Oostenrijkse muzikante speelt solo- en continuorepertoire van de zestiende tot de achttiende eeuw voor luit, barokgitaar, theorbe en barokharp.
Christina Pluhar studeerde gitaar in haar geboortestad Graz in Oostenrijk en studeerde later luit bij Toyohiko Sato aan het conservatorium van Den Haag. Ze vervolmaakte zich verder bij Hopkinson Smith aan het Schola Cantorum in Bazel en bij Mara Galassi aan de Scuola Civica in Milaan. Haar repertoire reikt van solo- en continuorepertoire van de zestiende tot de achttiende eeuw voor luit, barokgitaar, theorbe en barokharp. Als soliste en als continuospeelster gaf ze reeds concerten met ensembles als La Fenice, Concerto Soave, Accordone, Elyma, Les Musiciens du Louvre, Ricercar, Akademia, La Grande Ecurie et la Chambre du Roy, Concerto Köln en in ensembles olv. René Jacobs, Ivor Bolton en Alessandro di Marchi. In 1992 won Pluhar de eerste prijs op de internationale wedstrijd voor oude muziek in Malmö met het ensemble La Fenice. Pluhar geeft wereldwijd masterclasses en sinds 1999 is ze docente barokharp aan het conservatorium van Den Haag. (mafestival.be)
Christina Pluhar studeerde gitaar in haar geboortestad Graz in Oostenrijk en studeerde later luit bij Toyohiko Sato aan het conservatorium van Den Haag. Ze vervolmaakte zich verder bij Hopkinson Smith aan het Schola Cantorum in Bazel en bij Mara Galassi aan de Scuola Civica in Milaan. Haar repertoire reikt van solo- en continuorepertoire van de zestiende tot de achttiende eeuw voor luit, barokgitaar, theorbe en barokharp. Als soliste en als continuospeelster gaf ze reeds concerten met ensembles als La Fenice, Concerto Soave, Accordone, Elyma, Les Musiciens du Louvre, Ricercar, Akademia, La Grande Ecurie et la Chambre du Roy, Concerto Köln en in ensembles olv. René Jacobs, Ivor Bolton en Alessandro di Marchi. In 1992 won Pluhar de eerste prijs op de internationale wedstrijd voor oude muziek in Malmö met het ensemble La Fenice. Pluhar geeft wereldwijd masterclasses en sinds 1999 is ze docente barokharp aan het conservatorium van Den Haag. (mafestival.be)
Abonneren op:
Posts (Atom)
