NIEUWS     VERKEER      CULTUUR      WEER     SPORT     CONTACT         

woensdag 29 februari 2012

CORDELIA ILAH - INGE HEREMANS

Inge Heremans studeerde Toegepaste Grafiek aan Sint-Lukas in Brussel (1993) en Wijsbegeerte in Leuven (1997). Sinds 1996 staat haar stopstrip ‘Cordelia’ in De Morgen. Oogachtend publiceerde ondertussen negen Cordelia-albums (2001-2008). Daarnaast tekent ze onder meer ‘Mira’ voor Flair (sinds 2007). Daarvan werden twee albums uitgegeven. Tekende affiches voor de Boekenbeurs en De Lijn. Werd genomineerd voor de Bronzen Adhemar/Vlaamse Cultuurprijs voor de strip 2009: “In haar strips presenteert ze een persoonlijke kijk op relaties vaak erg minimalistisch van opzet en zeer herkenbaar voor de lezer”.









Woede en waardigheid

Inge Heremans - van vorming een filosofe die een scriptie maakte over Le rire van Henri Bergson - behoort tot de zeer zeldzame vrouwelijke tekenaars in de nochtans bloeiende, jonge Vlaamse strip- en cartoongilde, die inmiddels ook ruimschoots haar weg naar de Vlaamse dag- en weekbladpers heeft gevonden. Ilah tekent sinds vijf jaar de korte strip Cordelia - een hooguit enkele plaatjes tellende, zogeheten stop comic - voor een wekelijkse bijlage van de krant De Morgen. Daaruit maakte ze zopas een beknopte selectie met een opvallende narratieve continuïteit voor het boekje met de titel, inderdaad, Cordelia. In diezelfde krant publiceerde ze enkele maanden lang ook de dagstrip Claus, maar die werd daar evenwel afgevoerd en verschijnt sindsdien in het mannenblad Menzo.
Inge Heremans tekent heel economisch en brengt slechts de hoogst noodzakelijke attributen op papier, meestal ondersteund door suggestieve kleuren. De met minimale middelen tot stand gebrachte sfeer concentreert alle aandacht op het centrale personage. Er 'gebeurt' dus niet veel in deze tekeningen, die vooral om Cordelia's bedenkingen draaien. Ze ventileren al te menselijke, maar tegenstrijdige, in het publieke leven onoorbare of ambivalente gedachten en gevoelens: jaloezie, eenzaamheid, twijfel, woede, frustratie, behaagzucht, verlegenheid, ambitie, niet begrepen worden, wraakzucht, onhandigheid, het hele, helaas welbekende gamma.
Doorheen dat alles loopt één verlangen: het handhaven van de persoonlijke waardigheid. Zich niet willen aanstellen door te rennen om de bus nog te halen, bijvoorbeeld, maar als gevolg daarvan wel de bus missen natuurlijk. Zeer herkenbaar. Een mens moet in alle omstandigheden zijn trots zien te bewaren, maar dat heeft ook zijn prijs.
Cordelia is vanuit deze optiek zeer efficiënt getekend - en geschreven, want de strip bevat veel tekst. Van klassieke pointes is hier dan ook geen sprake; alles is doortrokken van ingetogenheid en deemoed en eindigt altijd in mineur. Door zijn herkenbaarheid gaat van de strip een troostend effect uit, dat bij de ontvankelijke lezer een warm gevoel van dankbaarheid losweekt. Maar dat moet natuurlijk niet hardop worden gezegd. (Marc Reynebeau)


maandag 13 februari 2012

KLARA'S TOP 100 - 32


woensdag 8 februari 2012

DUIZEND SCHITTERENDE ZONNEN - KHALED HOSSEINI - ROMAN

Duizend schitterende zonnen begint tegen het einde van de jaren zestig. De nog jonge Afghaanse Mariam groeit op in een klein plaatsje buiten de stad. Samen met haar moeder woont ze in een klein huisje, een (kolba) dat ver afgelegen is van de bewoonde wereld. Mariam is eigenlijk een bastaard, althans zo wordt ze door haar moeder en dorpsgenoten genoemd, want ze is een buitenechtelijk kind. Haar moeder werd zwanger van de rijke en gerespecteerde Jalil, die met meerdere vrouwen is getrouwd en tien kinderen heeft. Om zich voor de schande van haar familie te verbergen, bouwde Jalil de kolba, waar zij toch haar dochter kan opvoeden buiten de minachtende blikken van anderen.

De veertienjarige Mariam adoreert haar vader. Hij komt haar wekelijks bezoeken en vertelt haar allerlei verhalen. Het meisje creëert haar eigen droomwereld, want buiten haar woning is ze eigenlijk nooit ergens geweest. Naar school gaat ze niet, want dat mag niet van haar moeder. Elke dag vraagt ze zich af, hoe het huis van haar vader er uit zouden zien en hoe haar halfbroertjes en zusjes zijn. Als op een dag haar vader een keer niet komt opdagen, nadat hij haar had beloofd mee te nemen naar de bioscoop om Pinokkio te zien, neemt ze een besluit zonder dat ze beseft wat voor gevolgen dit heeft voor haar moeder. Ze gaat op zoek naar het huis van haar vader. Voor het eerst stapt Mariam in een onbekende wereld, buiten de beschermde omgeving van haar moeder. Eenmaal bij zijn woning aangekomen, is ze toch niet zo welkom als ze had gedacht. Haar vader wil haar niet zien. Opeens beseft ze dat haar vader zich voor haar schaamt. Ze gaat terug naar haar kolba, waar ze hoort dat haar moeder zelfmoord heeft gepleegd.

Vanaf dat moment verandert de wereld van het eenzame dorpsmeisje. Ze wordt door de familie van haar vader gedwongen om met een oudere man te trouwen, namelijk de dikke Rasheed die een goede baan heeft en zijn vrouw is verloren. Het meisje ziet geen ander mogelijkheid op een goed leven, dan met Rasheed te huwen. Ze stemt met het huwelijk in en vertrekt naar Kabul. Haar huwelijk met Rasheed lijkt in het begin een sprookje, maar daar komt een einde aan als hij een duivels karakter krijgt en haar begint te mishandelen. Ook dwingt hij haar om een boerka te dragen, zodat de mannen niet naar haar schoonheid kunnen kijken. Jaren gaan er voorbij, maar de mishandelingen blijven doorgaan.

Dan begint het tweede verhaal. Laila, een stuk jonger dan Mariam, komt uit een intellectueel gezin. Haar ouders zijn beide hoogopgeleid en hebben een baan. Als ze op een dag haar ouders verliest bij een raketaanval, heeft ze eigenlijk niets meer. Mariam, haar overbuurvrouw redt haar uit het puin en verzorgt haar verwondingen. Opvallend genoeg doet Rasheed ook aardig tegen Laila. Zou er iets achter schuilen? Mariam begint hem te verdenken dat hij Laila als tweede vrouw wil. En gelijk krijgt ze.

Voor Laila, die haar grote liefde Tariq in het front is verloren en van waarvan ze zwanger is, rest niets anders dan met Rasheed te trouwen. Zo krijgt Rasheed twee vrouwen, die elkaar in het begin niet mogen, maar later vriendinnen voor het leven worden. Jarenlang worden zij vernederend en geslagen door hun man. Laila en Mariam merken dat ze als vrouw minderwaardig zijn. De streng islamitische Taliban krijgt de macht over Afghanistan, als de Russen uit het land zijn verjaagd. Zo verandert het land van een vrije staat in een land waar je van de Taliban helemaal niets mag, zeker niet als vrouw. De vrouwen proberen er toch het beste van te maken. De vriendschap die zij met elkaar hebben, kan niemand hun afpakken. Hun vriendschap gaat zo diep, dat ze bereid zijn om hun leven voor elkaar op te geven. Op een dag worden ze inderdaad voor die keus gesteld.

Opmerkelijk aan het boek, is hoe neutraal het verhaal eigenlijk is. Er worden geen standpunten ingenomen, zelfs de personages nemen geen duidelijke posities in wat betreft politieke kwesties. Eigenlijk is dat best opvallend, want je zou denken dat een schrijver als Hosseini dat juist wel zou doen. Dit omdat hij zelf ook uit Afghanistan komt en na de Russische inval gevlucht is naar Amerika. Dat het boek geen politiek oordeel geeft, is juist een sterke punt, want het past bij het verhaal. Hosseini is er in geslaagd om een beeld te geven van de geschiedenis van Afghanistan, die we eigenlijk allemaal van de oorlogsbeelden op de televisie kennen. Het verhaal lijkt in het begin een soort sprookje, maar naarmate je verder leest, wordt het verhaal steeds schokkender en heftiger. Vooral hoe een jong meisje, dat eigenlijk met speelgoed hoort te spelen al vroeg volwassen moet worden door gedwongen te trouwen, is afschuwelijk. Je krijgt respect voor de hoofdpersonages en je vraagt je af hoe ze in hemelsnaam in een dergelijk land kunnen leven.

Ook het contrast, tussen arm en rijk wordt heel mooi beschreven. Het boek is hartverscheurend, je leest het in één adem uit want je wordt echt in het verhaal meegezogen. Het verhaal van de personages raakt je, dat je er bijna tranen van in je ogen krijgt. Duizend schitterende zonnen is zeker een boek die je in je boekenkast moet hebben, al is het om er maar even in te bladeren en dankbaar te zijn voor het leven dat we hier hebben. (Fatima Bajja - Literair Nederland)


dinsdag 17 januari 2012

TROOSTVOGEL - DRS. P.


Wanneer je soms iets naars beleeft
Je niet mag uitgaan door de regen
Of slaande ruzie hebt gekregen
Met iemand waar je veel om geeft

Als speelgoed door een mankement
Niet meer zo leuk is als tevoren
Je kwartje ergens is verloren
Kortom, als je verdrietig bent

Dan komt de vogel met een lied
Je hoort het, maar je ziet hem niet
En als hij voor je heeft gezongen
Dan vliegt hij weg met jouw verdriet

Zolang er kinderen bestaan
Is hij ze altijd komen troosten
In Doesburg of in 't Verre Oosten
Of waar hij ook naar toe moest gaan

De vogel is in al die tijd
Nog nooit beschreven of geschilderd
Is hij beeldschoon of erg verwilderd?
Daarover heerst onzekerheid

In elk geval, hij meent het goed
Hoewel door alles wat hij doet
Je kans hebt dat je noodgedwongen
Een tijdje op hem wachten moet

Dan komt de vogel met een lied
Je hoort hem, maar je ziet hem niet
En als hij voor je heeft gezongen
Dan vliegt hij weg met jouw verdriet


Uit: Tante Constance en Tante Mathilde, 1999


zaterdag 17 december 2011

HEAVEN STOOD STILL - WILLY DE VILLE




As a tear fades away
and the dawn dries a lover's eyes
No more tears, they're all gone
Just believe it will always be

My heart in your hand
knows that all this belongs to me
and like the child here I stay
while your heart sings inside of me

One dream of my live
One night in eternity
The wind whispered soft to me
And heaven stood still

One sigh of the dawn
Sweet instant of memory
One celestial rapsodie
And heaven stood still

KWIJT - BART MOEYAERT



Zo kwijt als dood
mag je niet gaan.
Hoe ruim ik op,
als ik niet eens
kan bellen, vragen
of je onze foto nog wel wil?
Dan blijft het eeuwig stil
in huis en ben je
niet eens weg, maar dood.
Nee, als ik je verlies,
dan hoop ik dat ik
op mijn zakken sla,
een poosje zoek
en dan ineens bedenk
dat jij allang
gevonden bent
door wie je liever ziet.
Dan zal ik kunnen rusten.
Anders niet.


Uit: Raster 89, 2000

donderdag 8 december 2011

dinsdag 6 december 2011

HELMUT NEWTON - FOTOGRAAF












Helmut Newton is one of the 20th century's leading photographers, both outraging and fascinating the public with his startling, groundbreaking images.

He built his reputation with French Vogue with his starkly luminous photos and then went on to stun the fashion world with his bold, erotically charged portraits of naked women. In this intimate look at the artist, we see how Newton changed the field of photography and get a close-up look at the artist's life and work, including insights from portrait subjects Catherine Deneuve, Charlotte Rampling, Sigourney Weaver and Karl Lagerfeld. (read more)


dinsdag 29 november 2011

EDWARD ELGAR - NIMROD




Edward Elgar werd geboren op 2 juni 1857. Zijn vader, een pianostemmer uit Dover, verhuisde kort na zijn huwelijk naar Broadteath in Worcester. Daar startte zijn vader een muziekwinkel, en de hele familie stak er af en toe een handje toe. Zo kreeg de jonge Edward de gelegenheid om met muziek in contact te komen. Zijn vader stuurde hem naar een advocatenkantoor om er een stage te doen, want hij was van mening dat een muziekcarrière voor zijn zoon niets zou zijn.
Toch verdiepte Edward zich verder in de harmonie, contrapunt, en muziektheorie. Daarbij bestudeerde hij allerlei partituren. Enkele jaren later stichtte hij, samen met zijn broer, een blaaskwintet op. Hij reisde dikwijls naar Londen om er concerten bij te wonen.

In 1878 werd Elgar benoemd tot leider van het personeelsorkest van de psychiatrische inrichting, en nam daarnaast een baan als leraar in Malvern. Hij begon ook zijn composities op te sturen naar uitgevers en dirigenten, maar ze werden dikwijls afgewezen, niet omdat ze slecht waren, maar omdat hij uit de provincie kwam en bovendien katholiek was.

In 1889 trouwde hij met één van zijn leerlingen, Alice Roberts en verhuisde naar Londen. Zij moedigde hem aan om door te gaan met componeren. Niet zonder resultaat, want in 1890 werd zijn ouverture ‘Froissart’ geaccepteerd voor het Three Choirs Festival. In Londen kende hij echter geen enkel succes, zodat hij terug naar Worcester verhuisde. (lees meer)


maandag 28 november 2011

DAGBOEK VAN EEN GEISHA - ARTHUR GOLDEN - ROMAN

Dagboek van een geisha was het eerste boek van Arthur Golden. Het werd wereldwijd een bestseller. Arthur Golden studeerde Japanse taal en cultuur, en werkte daarna jaren in Tokyo waar hij gefascineerd werd door de geisha's.

Het verhaal

Met de wijsheid van een vrouw die het einde van haar leven nadert, vertelt Sayuri haar levensverhaal. Dat verhaal begint in 1929, in een vissersdorpje, op het moment dat Sayuri's leven een dramatische wending neemt. Haar moeder is ziek, haar vader oud en versleten. Door een bizar ongeluk komt ze onder de aandacht van meneer Tanaka, de rijkste man van het dorp, die haar vader weet over te halen zijn acht jaar oude dochter aan een geishahuis in Kyoto te verkopen. In het decadente hart van Kyoto maakt Sayuri zich de vaardigheden van een geisha eigen. Achter een façade van luxe wordt zij met harde hand opgeleid in de kunst van het vermaken en verlokken van machtige mannen. Maar wanneer de Tweede Wereldoorlog uitbreekt en de geishahuizen hun deuren sluiten, moet Sayuri haar leven opnieuw inrichten en haar vaderland verlaten.

Waardering


Het verhaal wordt vertelt door Sayuri die aan het einde van haar leven haar levensverhaal vertelt. Door haar bijzondere grijze ogen (op de kaft zijn ze groen) wordt ze op jonge leeftijd uitverkoren om haar arme bestaan in een arm vissersdorp te verruilen voor een opleiding en leven als geisha in Kyoto. Het verhaal begint met de jeugd van Chiyo (Sayuri is haar geisha naam) die door het lot wordt weggehaald uit haar geboortedorp en wordt verkocht aan een geishahuis in Kyoto waar ze wordt ingewijd in de kunst van het vermaken van machtige, rijke mannen.

Het verhaal brengt je in Japan en de vrij onbekende wereld van de geisha's. De gebeurtenissen en karakters zijn levendig beschreven. Duidelijk is dat Arthur Golden een uitgebreide kennis van de Japanse cultuur heeft. Het leukste en meest interessante om te lezen is het deel dat haar opleiding als geisha beschrijft, als ze de kunst leert een kimono te dragen, de speciale make-up te dragen, de sake te schenken en tenslotte haar maagdelijkheid kwijt te raken aan de hoogste bieder. Een echte aanrader. (Boekenrubriek.nl)

Het boek is inmiddels verfilmd als Memoirs of a Geisha, en won drie Oscars (beste cinematografie, beste kostuumontwerp en beste art direction).



zaterdag 26 november 2011

SHELBY LYNNE - REVELATION ROAD





Shelby Lynne was destined to be a singer. Born a singer. She was raised in rural Alabama by musical parents who stressed individuality and the importance of standing apart from others. A terrible student, but avid reader, she loved the written lyric and a beautiful melody. Around the house she was surrounded by country music from the past, Hank Williams, Dottie West, Waylon Jennings, as well as old 45′s that belonged to her parents stacked high with most all Everly Brothers, Beatles, Elvis. It was the old pop music that really turned her soul on. The harmonies that came so naturally to her from such an early age stemmed from her mother, a naturally gifted singer, who guided the diamond in the rough talent on rides to school on freezing Alabama mornings with her younger sister Allison. They sang three part harmonies to pass the time, which brought the threesome so close in life, and in music. The Mills Brothers, Ink Spots, Kay Starr, Everly’s and anything that needed a harmony – this was the car in which to find it. (read more)


donderdag 24 november 2011

PAINTED BIRD IN A CAGE



Je kan toch niet blijven
ronddolen in mijn hoofd
je bent overal aanwezig
we praten nog met elkaar
zonder het zelf te weten

ik werk, ik lees, ik vraag me af
hoe het met je gaat
mooi, je gedicht
was je laatste teken van leven

nog een laatste vraag
hebben we echt gekust?


woensdag 23 november 2011

LYKKE LI - I FOLLOW RIVERS





Stockholm, Sweden’s Lykke Li is set to release her highly-anticipated sophomore album, Wounded Rhymes, on her label LL Recordings on March 1st, 2011. Produced by Bjorn Yttling of Peter, Bjorn & John and recorded in Stockholm, Wounded Rhymes is the follow up to Lykke Li’s critically-acclaimed debut, Youth Novels.Lykke Li Zachrisson was born in 1986, the middle child to a photographer mother and a musician father. Her mother giving birth to her standing up and without anaesthesia was a manifestation of the revolutionary hospital’s credo – “Being born on a woman’s terms” and possibly the first confrontation with womankind to found Lykke Li’s struggle with the concept of belonging. The Zachrissons were the family that wouldn’t sit still, moving from Sweden to New Zealand, to Portugal where they settled in a mountain village to escape radiation in the aftermath of the Chernobyl disaster. A compliant rebel child whose first steps were taken barefoot on sharp pebbles to the sound of peacocks and thunder, spending her winters in India, Nepal and Morocco, her school years in 11 different establishments, Lykke soon turned to scribbling poetry and dancing, not out of interest but out of necessity. When the family moved back to Sweden several years later, the now nine year old was already a wanderer by nature, restless and ancient at heart. (read more)


maandag 21 november 2011

DE SLAAPWANDELAAR - HAGAR PEETERS



's Nachts werd hij wakker
midden op een ophaalbrug
die bezig was omhoog te gaan.
Dan rolde hij vanzelf zijn bed weer in.

Of hij bevond zich op zijn kop
in een karretje op de achtbaan
waaruit hij zich liet vallen
om tussen de veren te balanden.

Eén keer viel hij
in een roeibootje in slaap
dat losraakte van de wal.
Het bleek zijn eigen bed
dat terugdreef naar zijn kamer.

Eenmaal in het graf
wentelde hij zich tevreden om:
's morgens zou alles toch weer
bij het oude zijn.


uit: Genoeg gedicht over de liefde vandaag, 1999




zaterdag 19 november 2011

GABRIEL FAURÉ - PAUL CÉZANNE




Gabriel Fauré werd op 12 maart 1845 in Pamiers geboren als zesde en jongste kind uit een niet zo bijster muzikaal gezin. Op negenjarige leeftijd echter werd hij naar de beroemde kerkmuziekschool van Niedermeyer gestuurd, en daar kreeg hij ook les van Saint-Saëns. Hij bleef in dit internaat tot zijn twintigste, en de muzikale atmosfeer van dit instituut heeft een duidelijke stempel gedrukt op de aard en de stijl van zijn werken.
Hij wordt er leraar, en daarnaast kerkorganist aan de Madeleine-kerk. Dezelfde functie bekleedt hij ook een tijdje te Rennes en aan de Notre-Dame de Clignancourt. In 1883 huwt hij, en in 1896 wordt hij benoemd tot leraar compositie aan het Parijse Conservatorium, met leerlingen als Ravel, Schmitt en Koechlin. In 1905 wordt hij er directeur, wat hij blijft tot 1920. Dan moet hij die functie neerleggen wegens een onherroepelijk voortschrijdende doofheid. Toch kan hij nog meesterwerken blijven componeren, en hij blijft muziekmedewerker van "Le Figaro". Hij sterft in Parijs op 4 november 1924.

Fauré was de enige componist met naam in Frankrijk die nooit een officiële conservatoriumopleiding kreeg, en niet meedong naar de "Prix de Rome". (Componisten.net)

Paul Cézanne is een schilder, die een enorme invloed heeft gehad op de twintigste eeuwse schilderkunst. Picasso werkte diens stijl verder uit tot het kubisme, Matisse bewonderde vooral zijn kleurgebruik. Cézanne wordt vaak gezien als de vader van de Moderne Kunst. In zijn eigen tijd was hij echter een buitenstaander en werd vaak onbegrepen.

Cézanne werd geboren op 19 januarie 1839 in Aix-en-Provence in Zuid-Frankrijk. Hij was de zoon van een rijke bankier. Al jong was hij geïnteresseerd in kunst en in 1861 vertrok hij naar Parijs na veel discussies met zijn vader over zijn liefde voor de schilderkunst. Cézanne voegde zich daar bij zijn vriend, de schrijver Zola. Al snel werd hij aangetrokken door de meer radicale schilders Delacroix en Courbet en ook door Manet. Na zes maanden gin Cézanne teleurgesteld terug naar huis. Na een jaar echter besloot hij opnieuw de schilderkunst in Parijs een kans te geven. (lees meer)

vrijdag 18 november 2011

XXML - 20 YEARS MARC LAGRANGE



Al 20 jaar legt kunstfotograaf Marc Lagrange de schoonheid van de vrouw vast. Dit wordt nu gevierd met een overzichtstentoonstelling en een reuzeboek “ XXML”. Het is een indrukwekkende verzameling geworden van de beste naaktfoto’s die Lagrange in 20 jaar gemaakt heeft.


In 2006 kreeg Marc Lagrange veel erkenning voor zijn expo ”Chateau Lagrange” in het Antwerpse Fotomuseum. Sindsdien is hij alleen maar bekender geworden met zijn sensuele portretten van naakte vrouwen. Vrouwelijk schoon is net zoals bij de Duitse topfotograaf Helmut Newton intussen zijn handelsmerk geworden. Kunstgalerijen hebben sindsdien zijn werk ontdekt en zijn foto’s zijn zeer gegeerd bij collectioneurs en liefhebbers, die er meer dan twintigduizend euro voor willen betalen. Zijn duurst verkochte foto is “ The last supper” die voor meer dan 40.000 euro van de hand ging.

Lagrange heeft een jaar de tijd genomen om uit zijn database van 5000 foto’s een selectie te maken. Uiteindelijk hebben 260 foto’s de tentoonstelling gehaald. De portretten hebben indrukwekkende afmetingen en komen volledig tot hun recht in ‘Maison Lagrange’, een prachtig, monumentaal Antwerps herenhuis dat voor de gelegenheid naar de fotograaf genoemd werd.

De expo toont glamoureuze, erotische vrouwenportretten in luxueuze interieurs. Lagranges naakte schoonheden zijn nooit obsceen of vulgair. Ze nodigen de toeschouwer uit om mee te gaan in een wereld waar de fantasie geen grenzen kent.

Cobra.be ging kijken naar de tentoonstelling in opbouw en sprak met Marc Lagrange. Gisteren was er de opening voor de pers. Vanaf zaterdag 19 november gaan de deuren open voor het grote publiek. (Klik hier voor interview en overzicht - Cobra.be)

[“XXML- 20 years Marc Lagrange” . Maison Lagrange, Quellinstraat 38 , Antwerpen. Open van woensdag t/m zondag van 11 tot 18u. Van 19.11.2011 tot 19.12.2011]



Samen met de expo verschijnt het boek “XXML”, zowel de hardcover als de XXL-versie van 50 x 70 cm bij uitgeverij Lido.

Allen daarheen!


woensdag 16 november 2011

NIEMAND VRAGEN



hoeveel geluk moet je hebben om het te beseffen,
om niet te vervallen in zelfbeklag?

hoeveel rampen in de wereld zijn er nodig
om het baden in weelde te bevestigen?

kan melancholie je geest vergiftigen
dat het leven van alledag onmogelijk wordt?

kan de vrees voor het einde je verlammen
en doen wensen dat je nooit geboren was?

is iemand vertrouwen nog van deze tijd
of moet je vluchten in schijnheiligheid?

kan een gebeurtenis uit het verleden
voor altijd je geluk in de weg staan?

is emotionele intelligentie waardevol
of is arrogantie een voorwaarde om te overleven?

helpt het om te zoeken naar aandacht
of is geduld de sleutel voor gemoedsrust?

niemand hoeft het mij te zeggen,
ik zoek het zelf wel uit.


OCTOPUS - PHILIPPE DECOUFLÉ




ODE AAN HET EROTISCH LICHAAM

Vrouwen op torenhoge stiletto's en halfnaakte mannen. Choreograaf Philippe Decouflé brengt 'Octopus' in deSingel.

Decouflé brengt in ‘Octopus’ een ode aan de schoonheid, vooral aan die van het benenspel. Hij is gefascineerd door lichamen en hun erotische uitstraling. 'Octopus' refereert aan het zwoele cabaret uit 'Coeurs Croisés' en aan de poëtische grandeur van 'Shazam!', twee van zijn Decouflés vorige voorstellingen. Vrouwen op torenhoge stiletto's defileren voorbij, mannen met ontblote torso's spelen een haantjesgevecht met het licht en met elkaar.

Philippe Decouflé werd opgeleid tot circusartiest en mimespeler. Het was pas later, tijdens zijn bezoek aan Parijse nachtclubs, dat hij verliefd werd op dans. Hij schreef zich in voor een opleiding hedendaagse dans en richtte zijn eigen gezelschap op: Decouflé Company of Arts. Decouflé combineert dans graag met videobeelden. Een invloed van leraar Alwin Nikolais die dans en video als eerste samenbracht op het podium.

Het werk van Decouflé is te herkennen aan de aaneenschakeling van ludieke stukjes waarin de wereld van circus, beeld en dans op een unieke manier versmelten. In Frankrijk spreekt men zelfs van 'decoufleries'.

Decouflé laat zich niet begrenzen door de muren van de theaterzaal. Hij won een Brit award voor zijn choreografie voor de videoclip van 'She Drives Me Crazy' van de Fine Young Cannibals en werd in Venetië bekroond voor zijn reclamespot voor Polaroid. Hij maakte ook verschillende kortfilms. Het grote publiek leerde hem dan weer kennen door zijn choreografie voor de opening- en slotceremonie van de winterspelen in Albertville in 1992. Decouflé is ook de man achter de show 'Iris' van het Cirque du Soleil en achter enkele choreografieën van het cabaret Crazy Horse de Paris. (Cobra.be)

['Octopus' - Philippe Decouflé. De voorstellingen van 17,18 en 19 november zijn zo goed als uitverkocht. Een extra voorstelling is voorzien op 20 november, om 16u. deSingel, Antwerpen]



maandag 14 november 2011

VOOR IK GA SLAPEN - S.J. WATSON - THRILLER




Wakker worden in een vreemd bed, naast een vreemde man in een vreemd huis. In de spiegel staart je een onbekend en oud gezicht aan en het voelt alsof je in een nachtmerrie bent beland. In de spannende thriller Voor ik ga slapen van S.J. Watson is het helaas de harde realiteit voor Christine Lucas, een vrouw die leidt aan amnesie. Iedere ochtend wordt ze wakker, kan zich niets meer herinneren van de afgelopen vijfentwintig jaar terwijl ze wordt bijgepraat door een vreemde man die zichzelf Ben noemt en haar man zegt te zijn. Maar door het bijhouden van een dagboek is het de vraag of Ben wel te vertrouwen is.

Watson debuteert met Voor ik ga slapen, dat enigszins gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Ondanks dat er al vaker thrillers zijn geschreven waarin geheugenverlies een grote rol speelt, bevat dit boek een goed en origineel plot. Dat komt vooral doordat Watson vanuit Christine vertelt en je hierdoor getuige bent van de strubbelingen die de amnesie bij haar veroorzaakt. De schrijver weet op subtiele wijze te verwoorden hoe het voor iemand moet zijn die compleet afhankelijk is van anderen en de angst waarmee dit gepaard gaat.

‘Ik ben volwassen, maar beschadigd. Deze man zou me gemakkelijk ergens mee naartoe kunnen nemen, hoewel ik niet zo weten wat hij met me zou willen doen. Ik ben zo kwetsbaar als een kind.’

Unheimisch gefühl


Zowel op de flaptekst als vrij aan het begin van het boek wordt aangegeven dat er meer aan de hand is dan alleen amnesie bij Christine. Hierdoor dient zich al snel de behoefte aan om erachter te komen wat er gebeurd is en wie nu de waarheid spreekt. Doordat Voor ik ga slapen voor het grootste gedeelte bestaat uit dagboekpagina’s van Christine, kom je er samen met haar achter wat haar geheugenverlies heeft veroorzaakt en hoe haar leven er de afgelopen jaren heeft uitgezien.

In eerste instantie lijkt het boek een psychologisch verhaal dat gepaard gaat met de angst voor het onwetende. Maar wanneer bepaalde tegenstrijdigheden aan het licht komen en personages dingen lijken achter te houden, wordt er al snel bij zowel Christine als de lezer een ‘unheimisch gefühl’ opgeroepen. Watson weet de spanning op uitmuntende wijze op te bouwen en geeft stukje bij beetje meer dingen prijs. In het boek wordt gesuggereerd dat Christine naast amnesie aan paranoia lijdt, maar ook als lezer ga je zelf aan alles twijfelen. Doorlezen wordt een must om achter de waarheid te komen.

Beeldend en ijzersterk


De schrijfstijl is beeldend en de schrijver is op een doordachte wijze omgegaan met bepaalde details, zoals de manier waarop Christine elke dag aan haar dagboek wordt herinnerd. Doordat er in het boek een minimum aan personages voorbij komt, wordt nog eens extra sterk aangegeven hoe klein het wereldje is voor iemand die zich niets meer kan herinneren.

Voor ik ga slapen is een ijzersterk debuut dat je van begin tot eind in haar greep houdt. De onwetendheid van de hoofdpersoon wordt geprojecteerd op de lezer en Watson laat je tot het einde in het ongewisse. Een psychologisch verhaal met een interessante invalshoek waardoor een onvergetelijke thriller over geheugenverlies is gecreëerd. (Stéphanie Nooteboom - Cultuurbewust.nl)


donderdag 10 november 2011

ILLUSIE



je kwam op elf september rond de middag
na al die jaren, eindelijk ...
vroeger geluk vervaagde
niets had nog zin zonder jou

onze geschiedenis in woorden
hevig verlangen, niemand kwetsen
falende rede en intuïtie
twee heerlijke uren

vier woorden zonder inhoud
ik zie je graag, wel honderd keer
ontkenning gevolgd door zelfbeklag
eigen vel gered door verraad

je stem mis ik het meest
elke dag proberen de leegte op te vullen
ik draai mijn hoofd naar de toekomst
blij met wat me is overkomen